Heilige Haggard

Achter die witte tanden hield ’de vriend van God’ een zelf geschapen vijand verborgen.

Met een zangeres die eruit zag als Anita Meijer en een hal die twee keer zo groot was als ’Ahoy’, begon de documentaire ’Vrienden van God’ (Tegenlicht, maandag, Nederland 2). Massale bijeenkomsten als deze, zijn tekenend voor de opkomst van religieus conservatisme in de Verenigde Staten. In een doorlopende campagne verspreiden zij het woord van God om Amerika te redden van de nakende ondergang. Want het gaat bergafwaarts met de wereld en met Amerika in het bijzonder. Werk aan de winkel dus voor de enge mannen en volgzame vrouwen van de ’relcons’.

De enge man die als een intrigerende horzel door de documentaire van regisseuse Alexandra Pelosi zoemt is Ted Haggard. Hij is dominee van de ’Nationale Alliantie van Evangelicalen’. Dat klinkt als een heel leger engerds en dat is het ook. Homoseksuelen deugen niet, abortus en euthanasie zijn niet eens een discussie waard, kinderen worden gedrild met Bijbelpassages, het blanke zuiden wordt verheerlijkt, de ongelovige rest van de Amerikanen gebrandmerkt en Europa tot slot verketterd. Afijn, u kent de gebruiksaanwijzing voor een leven als God in de VS wel.

De tandpasta-glimlach die je bij Amerikanen zo dikwijls ziet, heeft Haggard in het kwadraat. Zo ziet hij zijn missie ook: God moet verkocht worden als een tube tandpasta met de smaak van nationalisme. De reclamekaravaan draait lekker, want ze zijn overal, de geloofswaanzinnigen. En waar ze niet zijn, daar zijn ze naar onderweg. Aangemoedigd door de ludieke borden langs de highways, die komisch zouden aandoen als de wereld er achter niet zo treurig zou zijn. Tegenstanders schatten het aantal religieus-conservatieven op 50 miljoen, zelf tellen ze daar nog 30 miljoen ’jezusfreaks’ bij op. Die trouwens niet overál zo moeilijk over doen.

Zo liet Haggard tussen neus en lippen door weten dat Evangelicalen het beste seksleven hebben dat je je maar kunt voorstellen. Een paar mannelijke omstanders bevestigden dat gretig. Ze doen het minstens twee keer per dag en hun vrouwen beleven dan uiteraard climax na climax. Haggard met zijn breedste glimlach: ,,waar komen al die baby’s anders vandaan?”

Geen idee, maar toch niet zo snel van Haggard. Een jaar na het interview werd hij beschuldigd van homoseksuele contacten met een mannelijke prostitué. ,,Ik ben een bedrieger en een leugenaar”, bekende de dominee onmiddellijk tegenover zijn gemeente, want je moet er snel bij zijn als er iets aan de knikker is. ,,Er is een deel van mijn leven dat zo walgelijk is en zo duister, dat ik er mijn hele leven al voor strijd.”

Rot voor je, joh, dacht ik toen ik dat zag. Je krijgt toch iets met zo’n man. Ook vond ik het vervelend voor de rest van de relifanclub, die hun zelf geschapen vijandsbeeld ineens in eigen kring zagen opdoemen. Helaas kon ik er niet al te lang bij stilstaan. Er wachtte mij immers nog een smakelijk hapje: ’Anatomie voor beginners’ op Tien. Daar werden al eerder delen van uitgezonden, maar omdat spraakmakende programma’s zo dun zijn bezaaid op de zender, is er voor de serie een tweede ronde ingelast met extra beeldmateriaal. Deze keer werd onder de betrouwbare leiding van de Duitse anatomieprofessor Gunther von Hagens en de Britse patholoog John A. Lee het vel over de spieren getrokken van een dode. Anders gezegd: hier werd met kille precisie een lijk gepeld. Die naam ook, Gunther von Hagens.

Toch eens in zijn verleden duiken.