Stroom

Bij Katinka Polderman stond ongevraagd een medewerker van Nuon voor de deur. In een brief legt ze uit waarom ze zo kortaf tegen hem was.

Lieve dames van de Nuon,

U stond zojuist op mijn stoep met uw Nuon-pasje en een stapel contracten te zwaaien. Dit met het doel mij een van die contracten te laten tekenen. Ik ben die van nummer 24. Nu weet u wie u voor u hebt. Ik wilde zeggen dat het me spijt dat ik zo kortaf was. Of eigenlijk spijt het me niet, maar ik wil even uitleggen waarom ik deed zoals ik deed. Voor je het weet, heb je ruzie. Dat wil ik voorkomen. Ik was zo kortaf uit assertiviteit en zelfbehoud. Het was niks persoonlijks. U zag er representatief uit en u was uiterst vriendelijk. Echt, het had niets met u te maken. Geeft u dat maar alvast door aan Nuon, voor het geval ze van plan zijn langs te komen met een enquête naar het waarom van mijn desinteresse in hun prachtproduct. Kunnen ze mijn deur overslaan. Wat het is, lieve dames van de Nuon: ze komen hier soms meerdere malen per week mij van goedkope tarieven en kortingsacties op de hoogte stellen. De ene keer is het een student, de andere keer een vrouw. Nooit een gewone volwassen man. Opvallend eigenlijk. Maar goed, ik heb dus al stroom. En die stroom doet het prima, nooit problemen mee. Ik hoef dus geen nieuwe stroom. Eerst ging ik nog in discussie met types als u, maar dat is natuurlijk energieverspilling. Ik vertik het dus voortaan. Zodra ik een pasje met een logo zie, zeg ik dat ik al stroom heb en niet geïnteresseerd ben. Oftewel: tot ziens en veel succes. Op zich doe ik dat nog best netjes, vind ik zelf. Maar als dat zo doorgaat, zal ik waarschijnlijk op een punt komen waarop ik niks meer zeg, maar gewoon de deur dichtgooi. Een beetje grof, maar u snapt toch wel dat ik dat geleur beu ben? En zegt u nu zelf: doet u dit beroep voor de lol? Ik kan me niet voorstellen dat u dit een leuke baan vindt. Dat ze bij het uitzendbureau zeiden: „We hebben nog wel een baantje voor u. Bij Nuon, als deurleurder”. En dat u toen zei: „Oh, echt? Fantastisch!” Om vervolgens hevig geëmotioneerd te snikken dat het een droom was die uitkwam en dat u nu werkelijk gelukkig zou gaan worden. Of dat u dit doet omdat u graag met mensen werkt. Want dat kunt u nou wel zo leuk vinden, maar die mensen vinden dat helemaal niet leuk. Die vinden dat zelfs vervelend. Mag ik u een tip geven? U zag er namelijk aardig uit en aardige mensen gaan me aan het hart. Stop ermee. Van uw bijverdienste wordt niemand gelukkig. Ja, de baas van Nuon misschien. Ga gewoon inpakwerk doen of iets nuttigs. Maar val mij alstublieft niet meer lastig.

Met vriendelijke groet,

Katinka Polderman