Wie verdient het voordeel van de twijfel: de ’oude’ of de ’nieuwe’ Job Cohen?

Zodra het om hangjongeren gaat, variërend van eenvoudige lummels tot de buurt terroriserende Marokkaanse of Antilliaanse machootjes, lijkt de samenleving tot opperste machteloosheid gedoemd. Dan verliezen de autoriteiten zich binnen de kortste keren in de gespierde retoriek van heropvoedingskampen en uithuisplaatsingen, tot het inschakelen van een legertje langs elkaar heen werkende hulpverleners, die ieder voor zich proberen om zowel het kind als het meestal asociale gezin weer een beetje op de rails te krijgen.

Wat dat betreft kan de nieuwe minister van jeugd en gezin, André Rouvoet, zijn hart ophalen. En ik vraag me af of hij bij het ontwikkelen van zijn beleid zijn voordeel kan doen met de wederwaardigheden van de Amsterdamse burgemeester Job Cohen. Die evolueerde de afgelopen jaren van een burgervader van pappen en nathouden en de boel bij elkaar houden tot de strenge regent die er niet voor terugdeinst de boel juist uit elkaar te trekken. Deze week eiste hij het recht op om lastige pubers desnoods met harde hand uit huis te plaatsen en (uiteraard met goedvinden van de rechter) onder te brengen in een gastgezin of een gesticht.

Zelfs het kamerlid Verdonk, ijzeren Rita, keek verrast op van deze ommezwaai: fantastisch, liet zij via de media weten. Jammer alleen dat Cohen daar niet vijf jaar eerder mee begonnen is. Die laatste opmerking slaat vanzelfsprekend ook terug op de vier jaar dat zij minister is geweest. Vier jaar dus waarin achtereenvolgende kabinetten burgemeesters kennelijk in alle rust lieten ’pamperen’, zoals Verdonk de handelwijze van Cohen omschreef. Maar dit ter zijde. Waar het om gaat is dat zich kennelijk een nieuwe consensus aftekent over hoe om te gaan met jongeren die soms hele buurten tot wanhoop brengen.

Vraag is of we ons daar gelukkig mee mogen prijzen. Zo ligt er aan het beleid van de ’oude’ Cohen een doordachte visie ten grondslag. Die gaat ervan uit dat er ook nog zoiets bestaat als het belang van het kind. Uithuisplaatsing lijkt daar haaks op te staan. Vandaar dat de ’oude’ Cohen veel kaarten zette op het oplossen van de problemen in het gezin zelf, zoals geld- en taalproblemen, ouders die hun taak verwaarlozen enz. enz. Maar kennelijk werkt die aanpak niet of onvoldoende en vindt Cohen de tijd nu rijp om de overlast van de buurt voorop te stellen: eruit met die knaap.

Dat klinkt stoer. Maar de vraag is of er veel mee opgelost wordt. De buurt zal zeker opgelucht ademhalen. Maar feit is ook dat gestichten en opvangtehuizen bakken met geld kosten en er voorlopig lange wachtlijsten bestaan. En de vraag is ook of die knapen er veel wijzer van worden. Hoe reageert de buurt als ze een graadje erger terugkomen? Vandaar mijn vraag: wie verdient het voordeel van de twijfel: de nieuwe of de oude Job Cohen?