Vliegen

Cabaretière Katinka Polderman snapt niet hoe vliegtuigen werken, maar ze houdt wel van dingen die ze niet begrijpt.

Wanneer u dit leest, zit ik waarschijnlijk in een vliegtuig op weg naar China. Ja, ik vind het ook een beetje gek. Het wordt de derde keer dat ik ga vliegen. De eerste twee keren waren twee jaar geleden: naar Singapore en terug. Ik trad er op. Ik heb nog foto’s van de reis. Op de eerste foto’s drink ik koffie op Schiphol. Mijn gezicht heeft ongeveer dezelfde pastelblauwe kleur als mijn vest, want ik ben doodsbenauwd. Op de foto’s die een uurtje later zijn gemaakt, zit ik in mijn vliegtuigstoel. Ik heb rode konen, wijd opengesperde ogen en ik wijs juichend uit het raampje: „Ooh, kijk, die wolken!” Zo zal het nu ook wel weer gaan. Van tevoren ben ik doodsbang, omdat ik niet snap hoe dat vliegen werkt. Honderd mensen in een zwaar ding op wielen snap ik. Er is zwaartekracht en er is wrijving. Dat accepteren we gewoon. Maar honderd mensen in een zwaar ding in de lucht en dat tien uur lang – daar kan ik met mijn boerenverstand niet bij. En ik hou van dingen die ik snap. Net zoals ik houd van vaste kaders. Dus van een taal die ik begrijp en letters die ik kan lezen en gebruiken. Of feestdagen die ik ken en een bruine boterham en earl grey-thee als ontbijt. Misschien nog met een gebakken ei als extravagante uitspatting, maar veel gekker moet het niet worden. Ik hecht aan gewoontes en bekende dingen. En nu ga ik naar een land waar je de theepot niet met de slurf naar iemand toe mag zetten, waar ik het verschil niet kan zien tussen de ene en de andere inwoner en waar je met je duim moet wijzen. Ik zit straks in een land waar, geloof het of niet, niemand weet wie Bokito is! Ik vind het ook sterk, maar het schijnt echt waar te zijn. Nieuwe dingen kunnen leuk zijn, maar het moeten er niet teveel tegelijk worden. Noem het bekrompen. Of laf. Zelf noem ik het liever een gebrek aan avontuurlijke aard. Ik ben een van de allerlaatste mensen die daar nog aan lijdt. Er zijn hordes mensen die voor de duisternis en stilte naar Afrika gaan. Ik ga daarvoor liever naar ’s-Heer Abtskerke en daar zijn ook nog eens geen krokodillen. Daar hou ik van: van mijn eigen bekende omgeving. Daarom ga ik ook op reis. Omdat ik mezelf soms toch in het avontuur moet storten en dingen moet zien en doen die ik niet ken en niet durf. En er is toch wel één ding waar ik me stiekem al op verheug: de gebakken mini-inktvisjes. Die at ik in Singapore voor het eerst en het schijnt dat ze die in China ook hebben. Die ga ik de hele week eten. Oei. Val ik toch weer terug op wat ik al ken...