Bug chasing

Voor wie het werk van De Sade een beetje kent, zullen de overeenkomsten niet onopgemerkt zijn gebleven. Het decor is misschien anders, maar de ingrediënten doen onmiskenbaar denken aan de praktijken die Donatien Alphonse François de Sade op zo’n gruwelijke manier in zijn boeken kon beschrijven. Het intense (seksuele) genot om het onwillige slachtoffer te vernederen, te bezitten of te martelen heet nu, volgens de daders, ‘een prettig gevoel’. Natuurlijk bestonden aids en GHB niet in de libertijnse eeuw van Marquis de Sade maar zijn personages werden soms doelbewust met kwalen geïnfecteerd en hijzelf gebruikte ook wel eens giftige snoepjes. Voor de rest lijkt het Groningse hiv-schandaal, waar mannen bedwelmd, verkracht en geïnfecteerd werden, toch een beetje op een moderne uitvoering van Justine. Het egoïsme van het voor de ander zeer schadelijke genot lijkt nauw verstrengeld met een sadistische zucht naar absolute macht. Voor organisaties als het COC die de belangen van homo’s behartigen, is het nu alle hengsten aan dek. Niet dat een enkel incident waarin criminele homo’s figureren bepalend kan zijn voor de hele groep. Het COC heeft volstrekt gelijk wanneer het benadrukt dat ook hetero’s niet vies zijn van bizarre staaltjes van sadisme. Maar homo’s hebben momenteel de wind niet mee. De grimmige burgemeester van Moskou, die homodemonstranten liet afranselen en hun demonstratie als ‘satanisch’ bestempelde, zal zich in zijn vooroordeel bevestigd voelen. Evenals de Poolse gebroeders die in die onschuldige Teletubbie met damestasje een duivelse vertoning zien. Of al die potenrammers die Amsterdamse ‘flikkers’ het liefst in de gracht laten verzuipen. Om maar niet te spreken van imams en bisschoppen die homoseksualiteit als een ziekte beschouwen. Het is dan ook geen toeval dat er de laatste jaren in een onderwerp als het homohuwelijk zoveel door die organisaties is geïnvesteerd. Het beeld van rustige stelletjes die niets anders wensen dan de saaie en burgerlijke hetero’s na-apen, is natuurlijk vertrouwenwekkend en bevordert de acceptatie. Maar dat neemt niet weg dat homoseksuelen ook te kampen hebben met een relatief slecht imago. Dat van mannen vooral, die een obsessieve relatie met seks onderhouden. Die zich aan een duizelingwekkende parade van wisselende contacten overgeven in losbandige, perverse of bizarre orgieën, eufemistisch seksfeestjes genoemd. Er loopt vanaf de jaren tachtig een rode draad van niet verheffende homoseks als fist fucking en darkroomseks tot het huidige barebacking en bug chasing waarin men elkaar met de hiv-virus moet ‘bevruchten’. Het Groningse homoseksschandaal is, hoe extreem ook, hiermee verwant. Daarom zouden organisaties als het COC na deze affaire niet gelijk over het gevaar van stigmatisering moeten beginnen, maar een echt breed debat binnen de groep moeten lanceren en de slachtofferhoek moeten verlaten. De grootste vijand van homo-emancipatie is momenteel misschien wel die homoseksuele man die in zijn commerciële darkroom aan dat ziekelijke bug chasing doet.