A-team

,,I love it when a plan comes together”, zei Hannibal en je wist: ik kan gaan slapen.

Het A-team is terug en dat is het sein voor menig mannenhart om weer eens jeugdig te gaan kloppen. Op zo’n moment - dagelijks om 18.00 uur op RTL 7 - weet je weer dat het kind in je gelukkig nog volop levenslust is. Bij mij tenminste wel en ik zou niet weten waarom de vaders én kinderen van nu niet hetzelfde gevoel hebben bij de schitterende avonturen van de vier dappere helden.

Hannibal de grote baas, BA de zwarte bonk spieren, Face de vrouwenverslinder en Murdock de prettig gestoorde; het is een feest der herkenning voor jong en oud.

Die herkenning wordt ook wel erg gemakkelijk gemaakt. Het A-team is namelijk het summum van voorspelbaarheid. Dat had je als scholier al in de gaten maar dat hinderde toen ook al niks. Het was juist leuk als het precies zo liep zoals je het ook gehoopt had. Het goede nieuws is dan ook: dat is nog steeds zo bij het zien van de oude afleveringen. Wie het A-team kijkt, doet dat om bevestigd te worden en om die bevestiging vervolgens weer hard te lachen.

Ronduit teleurstellend was het dan ook dat uitgerekend in de aflevering van afgelopen woensdag géén loods zat waar het A-team was gestrand. Normaal gesproken is dat namelijk wel zo en kan de kijker er blind vanuit gaan dat de Vietnam-veteranen in een mum van tijd een complete tank weten te fabriceren. Dat doen ze dan van de onderdelen die ’toevallig’ in die loods liggen opgeslagen. Gasbranders, lasapparatuur, rupsbanden, bepantserde platen; welke loods herbergt het niet?

Het A-team is een politiek correcte serie. Alle misdadigers die bestreden moeten worden zijn blank en het is nog nooit gebeurd dat er in al die afleveringen dan ook maar één dode viel te betreuren. Natuurlijk, de vijand heeft dan wel mensen om zeep gebracht, maar dat zie je niet.

Ook belangrijk om te weten is dat de commando’s vrijwel altijd worden ingehuurd door een jonge, - voor Amerikaanse jaren tachtig-begrippen aantrekkelijke - vrouw. Die is dan vaak zó dom, dat zij de zaak nog bijna verknoeit en prompt verliefd wordt op Face. Maar ja, het A-team moet verder en dan is zo’n liefde niet zo handig. Gelukkig maar, denk je dan altijd, want het zal ons toch niet gebeuren dat zo’n muts - want dat is het - de helden splitst?

De stunts en explosie-effecten zijn een voorbeeld voor heel Hollywood en de vermommingen waar de elite-eenheid iedere keer weer gebruik van maakt, daar konden Koot en Bie (en nu de jongens van Koefnoen) nog een punt aan zuigen. Om het over de herkenningsmelodie maar helemaal niet te hebben. Die wordt vermoedelijk niet meer overtroffen.

De zelfvoldane blik van Hannibal tenslotte - en dan houd ik echt op - is een anker in de jeugdherinnering van miljoenen. Als hij met een brede lach (en met sigaar in het hoofd) in de camera keek en zei: ,,I love it when a plan comes together,” dan wist je dat je rustig kon gaan slapen.

Datzelfde gevoel - opluchting en tevredenheid - moet toch ook een rol hebben gespeeld bij die andere elite-eenheid, de nieuwe coalitie. Goed te zien was dat niet. De drie mannen stonden er wat stijfjes bij. Balkenende probeerde er nog wat aan te doen door ’Wouter’ te zeggen in plaats van ’de heer Bos’. Maar de onwennigheid van een nieuwe lente overheerste. Of was het de ingebakken reserve, die Gereformeerde mannen nu eenmaal met zich meedragen? Stabiel kabinet, dat kan haast niet anders.