Roombeek

Een enorme leegte. Die heb ik aan deze zomer overgehouden. Een leegte met een diameter van een miljard lichtjaar. Geen ander bericht uit de stapel vakantiekranten wist zo te imponeren als dat van de ontdekking van een reusachtige holte in het heelal, zonder sterrestelsels of zwarte gaten, maar nog kouder dan het heelal zelf. Een Cold Spot, schrijven ze in het Astrophysical Journal.

Een Cold Spot. Omdat je je bij een leegte, een niets, eigenlijk ook niets kan voorstellen, probeerde ik me de randen van dat niets voor te stellen, dus de zone waarin het niets overgaat in iets. Bij een zwart gat noemen ze die zone geloof ik de horizon, maar een zwart gat is tenminste nog iets, samengebalde aantrekkingskracht, een dichte massa met een op zich weer onvoorstelbare kern waarin alle materie verdwijnt, al het gas, al het licht. Zou je met een raket die horizon overschrijden dan word je onomkeerbaar en met een snelheid die de lichtsnelheid overschrijdt door die kern aangezogen om er voorgoed in op te lossen.

Je vertelt zoiets niet na.

De randen van de leegte, dat is de grens tussen het voorstelbare en het onvoorstelbare.

Ik daal af uit de ruimte. Het afgelopen weekeinde ging het nieuwe hart van Roombeek in Enschede open. Roombeek is de stadswijk die in mei 2000 werd getroffen door de vuurwerkramp. Dat nieuwe hart, ja, dat is natuurlijk vooralsnog een hart zoals dat door planologen is bedacht, want niemand anders zou een hart omschrijven als een ’voorzieningencluster’en dat vervolgens ’Prismare’ noemen. Prismare, zegt de begeleidende brochure, brengt vitale functies bij elkaar, basisscholen, winkels, een theaterzaal, een jeugdhonk, galeries en verenigingslokalen. En een ontmoetingsruimte voor ’Het huis van de verhalen’, een uitvloeisel van het ’Pastoraat na de ramp’. Want over de ramp is men nooit uitgepraat.

De gebouwen van Prismare staan er vol goeie bedoelingen bij, compleet met een van positieve energie barstende activerings- en exploitatiemanager, die visioenen heeft van schilderende cursisten in het Atrium, koorrepetities, theedrinkende Marokkanen, dynamische buurtvergaderingen en mijmerende bezoekers van het Leesatelier. Dat is een design-ruimte met een leestafel en een zithoek met Fatboys en uitzicht op De Plek.

De rampplek.

Er is al veel gebouwd in Roombeek sinds die 13de mei van zeven jaar geleden. Mooie huizen, minder mooie huizen. In het midden een grote groene driehoek, een plantsoen van gras, langs de Tollensstraat. Daar bevond zich, te midden van andere bedrijven, de opslag van het vuurwerk. Van de ramp is in het gras alleen de gebarsten betonnen fundering bewaard gebleven. Een monument waar het onkruid in mag woekeren.

Eromheen is leegte. Alle materie is er naar binnengezogen. Aan de rand ervan wacht Prismare de zware taak om van niets iets te worden.