Abortus is een vrouwenrecht

’Vrouwen vrezen ChristenUnie’ las ik in de rubriek Vak K van 25 januari. Dat geldt niet voor mij. De CU heeft immers al meermalen aangegeven de abortuswetgeving te zullen respecteren. Aan de vrijheid van vrouwen om vóór een abortus te kiezen, zal niet getornd worden.

Aan de andere kant, de keuzevrijheid om niet tot abortus over te gaan, valt echter nog heel wat te winnen. Het lijkt immers de laatste paar jaar steeds meer de norm te worden dat je als jonge/alleenstaande/studerende zwangere, of als zwangere van een kindje met het syndroom van Down, ’uiteraard’ de zwangerschap laat afbreken. Het besluit om het kindje toch te houden, kan zelfs tot negatieve reacties en onbegrip uit de omgeving leiden.

De CU kan een belangrijke rol spelen in het aanbieden van alternatieven voor abortus. Bijvoorbeeld door betere opvang voor jonge, alleenstaande moeders, meer (financiële) hulp in geval van een gehandicapt kind en het stimuleren van jong moederschap (ter voorkoming van syndroom van Down) door het combineren van een carrière met kinderen makkelijker te maken.

Ook met de CU in het kabinet zal de abortuswetgeving gehandhaafd blijven. Vrouwen zullen echter ook, zonder daarop aangekeken te worden, kunnen kiezen géén abortus te laten uitvoeren. De CU vergroot hiermee dus eerder de keuzevrijheid van vrouwen dan die in te perken. Pas dan worden vrouwen weer echt ’baas in eigen buik’!

Deventer J.A. Deurman

De kop ’We hebben te hard voor abortusrecht gevochten’ boven Secil Arda’s belangrijke bijdrage aan de discussie over het abortusrecht, dinsdag in Trouw, suggereert ten onrechte dat vrouwen (we) zich te veel zouden hebben ingespannen om dat recht op te eisen. Nergens in haar artikel doet Arda een dergelijke uitspraak. Integendeel: zij waarschuwt voor publieke stemmingmakerij van witte heteromannen, die op grond van hun orthodox-christelijke opvattingen menen vrouwen te kunnen onderwerpen aan hun moreel oordeel en hun de mogelijkheid ontnemen om op zorgvuldige wijze gebruik te maken van het zo zwaar bevochten recht op abortus.

Zij neemt het op voor vrouwen en doorziet de politieke en religieuze spelletjes van christelijke mannen om de publieke opinie te manipuleren. Zij onderkent het gevaar dat het voor migrantenvrouwen die ongewenst zwanger zijn, veel moeilijker wordt hun noodsituatie te verwoorden als de abortuswet zou worden teruggedraaid. Het politieke abortusdebat moet gaan over feiten en worden ondersteund door een algemene ethiek. Een prekerig en moralistisch vertoog is verwerpelijk.

Amsterdam Carla Brünott

Het is een groot verlies als het recht op abortus verloren gaat, de vrouwen niet meer als volwassen worden beschouwd en zij niet meer de baas van hun eigen lichaam zijn. Vrouwen moeten zelf kunnen bepalen of ze een kind willen hebben of niet. De vrouwen in Nederland hebben jaren en jaren gevochten om hun vrijheid en hun emancipatie te verwerven en zij zullen niet zomaar hun rechten mogen opgeven .

Dr.Tomador Meihuizen-Hassoun, voorz. Arabisch Nederlandse Vrouwen Kring

Net als Secil Arda verzet ik mij tegen de mannelijke overheersing op maatschappelijk en religieus gebied. Maar toch wil ik enkele kritische kanttekeningen plaatsen.

Bij een zwangerschap gaat het niet alleen om een vrouw, maar ook om een kind in wording. Abortus is wel degelijk het doden van een ongeboren kind. Natuurlijk kunnen er noodsituaties zijn waarin abortus het minste van twee kwaden is.

Arda denkt dat vrouwen met een abortuswens schuldgevoelens worden aangepraat. In vrouwenbladen heb ik juist meermalen het relaas gelezen van vrouwen die psychische problemen kregen na een abortus.

Wat echt bijdraagt aan vrouwenbevrijding is niet het onbeperkte recht op abortus, maar seksuele voorlichting en het bijbrengen van zelfrespect. Zelfbeschikkingsrecht over het eigen lichaam houdt het recht in om géén geslachtsgemeenschap te hebben. Ik ben niet conservatief. Als pacifist en vegetariër heb ik echter moeite met doden en dus ook met een onbeperkt recht op abortus.

Voorburg Erica Eijberts

Secil Arda schreef een Podium-artikel waarin zij haar angst verwoordt voor het terugdringen van de vrijheid van abortus. Dat zal niet bewerkstelligd worden door de CU of een andere christelijke partij maar door de eigen islamitische jeugd, die kiest voor zoals zij het noemt ’vrouwvijandige en onderdrukkende mechanismen’. Het is een wanhoopskreet van een vrouw die haar allerlaatste houvast, de Nederlandse wetgeving, denkt kwijt te raken.

Almere Ineke Remijnse