Ik kom tot een ontdekking die me een hele leven lang onthouden is. Sinaasappels zijn lekker!

Sommige mensen gruwen van bloedworst vanwege de naam; ik daarentegen, heb een hekel aan bloedsinaasappels, maar niet om het bloed. Ik heb een hekel aan sinaasappels. Zuur zijn ze, al zeggen de kinderen dat ik gek ben, zuur op de tong en voorzien van een wrangheid die mijn papillen pijnigt. Geef mij maar een appel.

Zoiets is natuurlijk een uitdaging voor mensen die een culinair journalist graag schatplichtig aan zich maken. Een van die mensen werkt bij Odin; twee soorten bloedsinaasappels wil hij me sturen.

Zijn er meer soorten dan? Jazeker, wel drie, meldt de vakliteratuur, en ze verschijnen alle drie in verschillende perioden. De Tarocco is van december tot april verkrijgbaar, de Moro van december tot februari, en de Sanguinello van februari tot maart. Bloedsinaasappels zijn op Sicilië ontstaan, als mutant, en groeien alleen daar, op de vruchtbare hellingen van de vulkaan de Etna. Vulkanische sinaasappels! Die wil ik wel eens proeven.

De man van Odin stuurt meteen maar een heel kistje vol. ’De Moro zit boven in de doos’, schrijft hij, ’de Tarocco onder in.’ Het doosje vol fruit arriveert tegen etenstijd, door het gezin enthousiast ontvangen. Wat een weelde, het is haast niet te dragen. Ik deel wigjes sinaasappel op, te beginnen van de navels, die de Odin-enthousiasteling er ook maar bij heeft gedaan. Na twee minuten heeft ieder Thijssentje een oranje glimlach.

Dan kom ik tot een ontdekking, die me een leven lang onthouden is. Sinaasappel is lekker! Deze sinaasappel in elk geval. Zoet en geurig en helemaal niet zuur of wrang. Wonderbaarlijk! Met het kistje onder de arm vertrek ik naar boven, naar de werkkamer, zonder acht te slaan op de teleurgestelde kreten van mijn bloedjes van kinderen. Dit vraagt om diepgaand onderzoek.

Aan de navels is niets bijzonders te zien. Ze zijn oranje van buiten en van binnen, pitloos en verder gewoon sinaasappel. De kleur van de schil ontstaat alleen wanneer de vrucht afkoelt aan de boom, in herfst en winter. Veel citrusvruchten worden groen geoogst en rijpen na in pakhuizen, waar ze een kleurtje opgespoten krijgen. Dat hoef je bij Odin niet te verwachten. Waarom ze beter smaken valt aan binnenkant noch buitenkant af te lezen. Deze appeltjes hebben de tijd gekregen om aan de boom te rijpen, dat moet de verklaring wel zijn.

Dan de bloedsinaasappels. Het lijken wel David en Goliath, de Moro is de helft van de Tarocco, het kleintje heeft een rode vlekken in het oranje, als de wijnvlek van Gorbatsjov. De grote Tarocco oogt als, nu ja, als een sinaasappel. Het is een halfbloedje, meldt de vakliteratuur, en dat is te zien wanneer beide varianten in helften naast elkaar liggen. De Moro is diep-donkerrood met donkergele vlekken. De Tarocco heeft rood aangelopen randjes en is verder gewoon.

De volbloedjes smaken heerlijk: zacht, geurig, zoet, nee, en niet naar bloed. Toch worden ze verslagen door hun halfbroers, die iets minder sappig, maar smakelijker zijn. Hoewel, die volbloeden zijn toch ook wel weer heel apart.

Wie had dat kunnen denken. Sinaasappels zijn lekker.