Hoe selectief is die plotselinge opwinding over de ozb-belasting?

Stomverbaasd was ik dat de Vereniging Eigen Huis er deze week in bleek te zijn geslaagd in minder dan geen tijd maar liefst tweehonderdduizend proteststemmen te verzamelen. Dat is nog maar het begin, want de vereniging hoopt de komende dagen de fractievoorzitters van de Tweede Kamer via internet te kunnen overstelpen met de loeiende verontwaardiging van het Nederlandse volk tegen het ’rampzalige’ besluit van het kabinet om gemeenten de vrije hand te laten bij het vaststellen van de onroerendezaakbelasting (ozb).

Die verontwaardiging trof me als een vuistslag. In één ontnuchterende klap besefte ik dat het Nederlandse volk de door hem zelf gekozen lokale bestuurders voor geen cent vertrouwt. Die onbetrouwbare honden zullen ongetwijfeld van hun vrijheid misbruik maken om de tarieven drastisch te verhogen, al was het maar omdat de rijksoverheid hen op de meeste terreinen kort houdt. Maar wij, huiseigenaren, pikken het niet om eenzijdig de rekening te moeten betalen. En al helemaal niet omdat het vorige kabinet de tariefsverhogingen juist aan banden had gelegd en zelfs van plan was deze vermaledijde belasting op termijn af te schaffen.

Wat me ook trof was de selectiviteit van het protest. Een overheid die zich genoodzaakt ziet haar burgers een gepeperde rekening te presenteren omdat zij faalt op allerlei terreinen (denk aan de grootscheepse infrastructurele projecten, denk ook aan de invoering van ict) kan ongehinderd haar gang gaan. Het volk is zelfs bereid te accepteren dat het land al sinds de kabinetscrisis van vorig jaar niet meer geregeerd wordt. Maar zodra gemeenten voor hun onmisbare werk een miniem offer vragen is het land te klein. Dan worden fractievoorzitters onder druk gezet om de gemeenten aan banden te leggen.

Er zit nog een aspect aan wat me niet bevalt: voor de zoveelste keer horen we niks over een veel grotere en veel onrechtvaardiger belasting, namelijk de overdrachtsbelasting van zes procent. Het Centraal Planbureau hield ons deze week nog eens voor dat die belasting niet alleen een loden last betekent voor starters op de woningmarkt. Deze belasting is er ook de oorzaak van dat de arbeidsmarkt in Nederland minder flexibel is dan die zou kunnen zijn. Mensen blijven zitten waar ze zitten omdat ze geen zin hebben vele tienduizenden euro’s in de schatkist te storten.

Zo bezien zou afschaffing van de overdrachtsbelasting wel eens vele malen effectiever kunnen zijn dan het moeizame gesleutel aan het ontslagrecht. Het is echter boter aan de galg. Politieke partijen willen nog wel een nummertje maken van de ozb, ten koste van de gemeenten. De overdrachtsbelasting blijft onaantastbaar. Die selectiviteit ergert me. Vandaar mijn vraag: hoe selectief is die plotselinge opwinding over de ozb?