moderne manieren

Ik ben een weduwe van 72 en woon gelukkig nog zelfstandig. Een handige kennis van mijn zoon helpt mij nu en dan met zware klussen om het huis en in de tuin. Ik ben hier vanzelf erg blij mee. Maar het bezwaart me dat de kennis in kwestie niets weten wil van een vergoeding voor zijn werkzaamheden. Alle keren dat ik hem er iets voor wilde geven, weigerde hij de (financiële) beloning aan te nemen. Keerzijde hiervan is dat ik steeds grotere aarzelingen heb, hem in te schakelen. Ik wil me namelijk geen profiteur voelen. Hoe ga ik hiermee om?

Voor wat hoort wat

Begrijpelijk wil de vriend van uw zoon geen geld aannemen voor de hand- en spandiensten die hij af en toe voor u verricht. Hij doet dat uit altruïsme, omdat hij u wil helpen. Geld geven heeft in een situatie van vrijwillige aardigheid iets kils en vernederends. Tegelijk kan ik me voorstellen dat u zich bezwaard voelt door zijn weigering, want u vindt het niet prettig om bij een relatief onbekende in de schuld te staan. De oplossing is om hem een cadeautje te geven met een zeker vertoon van autoriteit. Dus op zo’n manier dat hij het niet kan weigeren, omdat u zich anders beledigd zou voelen. Dat kan een mooie fles wijn zijn of iets wat veel op geld lijkt maar het niet is, namelijk een cadeaubon. De waarde daarvan laat ik aan uw eigen inzicht over – als u eerder geprobeerd hebt 25 euro te geven, dan maakt u er nu een cadeaubon van 25 euro van. Die bon doet u in een mooie dubbele kaart, op die kaart schrijft u een paar hartelijke woorden van dankbaarheid, en die kaart plus cadeaubon stopt u in een envelop met zijn naam erop.

De volgende keer dat hij een klusje heeft opgeknapt, drukt u hem bij het afscheid de envelop in de hand, en u mompelt ’aardigheidje’. Hij voelt dat er een kaart in zit en niet alleen een bankbiljet, dus hij zal de envelop aannemen. Wat ook kan, is de envelop per post naar zijn huis sturen. Hij zal het zeker leuk vinden om zoiets te krijgen. Als u in de toekomst vindt dat u toch te vaak een beroep op hem moet doen in verhouding tot jaarlijks of halfjaarlijks een cadeaubon, dan raad ik u aan een klusjesman te zoeken, die u gewoon kunt betalen voor zijn diensten. Een en ander hangt een beetje samen met de frequentie waarmee u gebruikmaakt van zijn hulpvaardigheid.

Ik (studente, 19 jaar) kleed en verzorg mezelf goed en ik heb plezier in mijn studie. Ik heb nog nooit een vriend gehad. Sommige medestudentes vinden dat helemaal niet vreemd. Ze vinden mij ouderwets, omdat ik me niet ’bloot’ kleed, dus geen diepe decolletés draag of korte rokjes. Ze zeggen dat ik er niet als een vrouw uitzie maar als een kind. Soms heb ik het gevoel dat vrouwen die wel uitdagend zijn, meer succes hebben met relaties. Klopt het dat ik te ouderwets ben voor deze maatschappij en dat een man niet snel interesse in mij zal tonen?

Ouderwets meisje

Het is misschien even zoeken, maar er lopen zeker mannen en jongens rond die niet bijzonder dol zijn op moderne, bloot geklede meisjes. Die vinden ze dan ordinair of, wat ook voorkomt, ze zijn er een beetje bang voor. Ook al schrijft de mode ’nietsverhullend’ voor als toppunt van sexy, dat betekent nog niet dat u daarin mee moet gaan, zeker niet als u zich onprettig voelt in uitdagende kleren. De mode is zo dwingend als u zelf toestaat en als u om u heen kijkt, zal het u opvallen dat niet iedereen zich volgzaam betoont en dat sommigen de voorkeur geven aan een andere stijl. Het wemelt inderdaad van de blote, sexy meisjes, maar er zijn ook sportieve meisjes die altijd broeken aanhebben, of gothic types of brave meisjes met plooirokjes en twinsets, of tomboys in truien en T-shirts, en nog allerlei andere meisjes in een saaie, niets-bijzonders-outfit. Of de bloot geklede meisjes allemaal fantastische relaties hebben betwijfel ik. Ouderwets zijn hoepelrokken, smockjurkjes en tuinbroeken. Die zie je nooit meer. Maar die draagt u ook niet. Voor de rest is alles toegestaan. En onthoud dat meisjes veel meer belang hechten aan kleding en er veel meer mee bezig zijn dan jongens. Jongens zijn geïnteresseerd in de meisjes zelf – de verpakking zegt hun net iets minder.

Laatst werd ik (vrouw van middelbare leeftijd) in de supermarkt geconfronteerd met een bijzonder staaltje van niet-opvoeden. Moeder (type broekrok, parelketting) had drie jonge kinderen bij zich. Het oudste kind, hooguit vijf, trok zijn jongere broertje al gillend en krijsend op zijn knietjes over de supermarktvloer. Bij de betaalpaal aangekomen stond ik tegenover dit gezin. Terwijl ik sta af te rekenen, word ik door de oudste snottebel tot drie keer toe uitgemaakt voor ’stoute mevrouw’. Moeder stond erbij en keek ernaar. Ik bedoel: zij liet haar irritante zoontje z’n gang gaan. Mijn reactie was: ’Ik stout? Ik vind jou behoorlijk stout, omdat je dat zomaar zegt.’ Die reactie was uiteraard bedoeld om moeder op haar plaats te zetten. Achteraf vind ik het jammer dat ik niet rechtstreeks tegen die mevrouw heb gezegd dat het erg onbeleefd was om haar kind niet tot de orde te roepen. Had ik dit moeten doen of was mijn indirecte sneer voldoende?

Moeder voedt niet op

Een onbekende in de supermarkt kan weinig tot niets ondernemen tegen een astrant kind in gezelschap van z’n moeder. Mama is toch echt de enige die op zo’n moment kan en moet ingrijpen. Kennelijk is die moeder murw geraakt door haar eigen opvoedingsonmacht en is ze onhebbelijk gedrag van haar kinderen normaal gaan vinden. Hoe dan ook, het heeft geen zin om uw gram op de kleine te halen via z’n moeder. Haar rechtstreeks aanspreken op het gedrag van haar kind zal niet helpen. Ze zal woedend worden dat u het waagt iets van haar bloedjes van kinderen te zeggen, en nog woedender omdat u haarzelf ook terechtwijst. Zware ironie is verleidelijk in zo’n situatie. U zegt tegen de moeder: ’Ach, wat hebt u toch een beleefd en welopgevoed kind.’ Ook dit zal zij u niet in dank afnemen. Elke corrigerende opmerking leidt onontkoombaar tot uitingen als ’Waar bemoeit u zich mee?!’ Verloren moeite voor een incidentje van niks. U kunt beter uw schouders ophalen en het brutaaltje stiekem uw tanden laten zien in een onwaarachtige Bokito-achtige grijns. Met een beetje geluk wordt de kleine daardoor geïntimideerd.