Aandacht voor achterbuurt

Iedereen weet dat je maatschappelijke problemen zelfs niet een beetje oplost met een verzachtend etiket. Toch blijven sommige politici het proberen. Ditmaal was minister Vogelaar aan de beurt. Ze besloot stadsdelen die eerst achterstands- en vervolgens probleemwijk heetten, voortaan aandachtswijk te noemen.

In probleemwijk, zei ze, herkennen de bewoners zich niet. Logisch, reageerde een grappenmaker meteen. Te veel van die bewoners verstaan te weinig Nederlands.

In ernst: aan aandachtswijk kleeft hetzelfde bezwaar als aan elk ander eufemisme dat je voor gribus kunt bedenken: het begrip in kwestie verandert er volstrekt niet door. De negatieve associaties die dat wekt, hechten zich aan ieder nieuw etiket -- bij geitewollensokkentypes misschien wat later dan bij anderen. Eufemismen hebben een hoge omloopsnelheid. Als er verder weinig of niets gebeurt, is ook achterstandswijk ras aan vervanging toe.

Met haar semantische truc lijkt minister Vogelaar vooral gratis munitie te hebben geleverd aan haar tegenstanders. Op de website van De Telgraaf, die honderden reacties etaleert, maken ze daar dankbaar gebruik van.

Enkelen beperken zich tot aanvullende suggesties, zoals het voorstel om dief te vervangen door voortijdige vinder (‘iemand die iets vindt voordat een ander ’t verloren heeft’). Velen gaan tekeer tegen allochtone bewoners van ‘tinnefbuurten’, tegen politici in het algemeen (Wilders & Co. uitgezonderd) en tegen Struisvogelaar in het bijzonder.

Beleidsvoorstellen variëren van het vage ‘Aanpakken die handel, niet lullen!’ tot de wat concretere aanbeveling: 'Platbombarderen', die 'broedplaatsen van gespuis en parasieten'!

Rest de vraag – althans in een taalrubriek – wat dan wel een passende benaming is voor een wijk waar – te midden van te veel werklozen, schooluitvallers, eenoudergezinnen en illegalen – onverlaten wildplassen in portieken, inbreken, dealen en vrouwen lastigvallen. Ik houd het maar op wat voor zoiets al eeuwen gangbaar is: achterbuurt.