nieuwe boeken fictie

Door het Spaanse, Franse en Duitsepubliek worden zijn romans gevróten, maar de pers moppert nogal eens over Perez-Reverte’s ’veredelde jongensboeken’. In zijn nieuwste trekt persfotograaf Faulques zich terug in een wachttoren om zijn trauma’s van zich af te schilderen. Dan krijgt hij bezoek van een Kroatische soldaat die beweert dat één van Faulques foto's tot de moord op zijn gezin heeft geleid. El Pais sprak ditmaal lovende woorden.

Nog niet in Engeland verschenen roman waarin Graham Swift opnieuw zijn hoofdthema aansnijdt: dat we uit nieuwere en oudere ’zelven’ bestaan, die soms onverwacht de kop op steken. Hier volgen we de nachtelijke gedachtenstroom van een moeder die haar 16-jarige tweeling de volgende ochtend een geheim wil opbiechten. In haar hoofd laat ze haar verloving, huwelijk, de geboorte van de kinderen - en haar overspel - vast door haar hoofd gaan. Graham Swift schreef ook ’Waterland’ en ’Het volle daglicht’. Voor ’Laatste Ronde’ kreeg hij in 1996 de Booker Prize.

Emancipatievehikel. Griekse schoonmaakster - getrouwd, kinderen - stoot op een ochtend tijdens het schoonmaken een pionnetje van een schaakboord en wordt gegrepen door het spel. Ze heeft talent! Maar de conservatieve bewoners van Naxos vinden een schakende vrouw maar raar. Ook zelf twijfelt ze: ,,Tijdens een nacht van innerlijke strijd besefte ze ineens dat alle grote theoretici mannen waren.’’ Maar opgeven doet ze niet. Henrichs (Frankfurt, 1966) leeft al sinds 1987 in Parijs en schrijft in het Frans.

Aanklacht in romanvorm tegen de manier waarop wij met zieke mensen omgaan. Virginie Terhel heeft een dodelijke ziekte én verliest haar moeder, maar krijgt van haar familie weinig steun. Haar vader hertrouwt en wil alle ellende zo snel mogelijk vergeten. Virginie zoekt vriendschap bij haaien (??). De laatste stap lijkt vergezocht, maar al is Van der Heijden geen literaire hoogvlieger, zijn ervaring als journalist (hij werkt bij het NOS journaal) staat garant voor een coherent en leesbaar verhaal.

,,Schrijfles wilden ze van me krijgen, die dames, nou, dan konden ze schrijfles krijgen.’’ De ik-figuur in de zesde roman van Arie Storm

reist naar Frankrijk om een lezing te geven voor aspirant-schrijfsters. Onderweg krijgt hij van de taxichauffeur een pistool in handen, maar dat leidt bij een schrijver als Storm niet zozeer tot bloedstollende scènes, als wel tot oeverloos modern gemijmer, dat hij met gevoel voor zelfspot optekent.,,Ik betrapte mezelf erop dat ik nergens benieuwd naar was. New York, dat kende ik al wel uit films.’’