Verlamde cartoonist raast zich een weg door het leven

22.50 uur, Nederland 2

Een levenskunstenaar is hij zeker, de Amerikaanse cartoonist John Callahan. Regelmatig zet hij met zijn rake tekeningen de wereld op zijn kop. Op zijn 21e raakte Callahan grotendeels verlamd. Tekenen is sindsdien zijn uitlaatklep.

Documentairemaakster Simone de Vries portretteert hem in de documentaire ’Raak me waar ik voelen kan’.

John Callahan, nu 54, raakte verlamd bij een ernstig auto-ongeluk. Daarmee kwam ook een wilde jeugd vol drank en drugs abrupt tot stilstand. Het tekenen werd zijn nieuwe uitlaatklep. In een rauwe stijl, de pen tussen de handen geklemd, tekent hij zich helemaal suf. Zijn rake, vaak cynische en meedogenloze observaties van de medemens kunnen niet enkel op bijval rekenen. Protestoptochten, boze brieven en ontslag waren in het verleden al het gevolg. Callahan is erg trots op deze protesten, maar vindt ze ook onbegrijpelijk. Hij is overtuigd van het waarheidsgehalte van zijn observaties.

Het cynisme is maar één kant van de cartoonist, die met opvallend roodgeverfd haar en een fel-oranje zonnebril met zijn elektrische rolstoel door de straten van Portland scheurt. Callahan schrijft ook prachtige, melancholische liedjes. Het liefst speelt hij daarbij zelf op zijn ukelele. Dat gaat hem moeilijk af, maar van dat moeizame heeft hij juist zijn stijl gemaakt.

’Raak me waar ik voelen kan’ is een documentaire over wilskracht. Callahan raast zich een weg door het leven. Hij durft tegen heilige huisjes te schoppen en gedraagt zich op geen enkele manier als een dankbare, welwillende gehandicapte.

Zoals op veel van zijn cartoons te zien is, heeft Callahan met het andere geslacht een nogal ingewikkelde relatie. Als vrouwen hem nakijken met een blik van medelijden, kan hij wel door de grond zakken. Maar diep in zijn hart houdt hij wel degelijk van vrouwen en zoekt hij zijn eigen weg om dicht bij hen te kunnen zijn.