Fransisco Elson verdient meer dan plek in de kantlijn

Ineens, als een heftige rukwind op een milde zomeravond, was hij daar: Fransisco Elson. Fransisco wie?

Ik kan me herinneren dat we ooit Rik Smits hadden; een buitengewoon lange man die ergens, heel ver weg, basketbal speelde en in de NBA doorbrak en jarenlang een topper was. Daar en in de rest van de wereld , maar nooit in eigen land.

Zoals we ook tegen Arie Luyendijk aankeken: een aardige autocoureur in Nederland die in die rare Amerikaanse auto’s was geklommen en daar een topper werd en ooit de Indianapolis 500-race wist te winnen.

En wij? Wij haalden onze schouders op. Smits en Luyendijk, en heel misschien nog wel een honkballer of american footballspeler, waren uit het oog en dus uit het hart. Hun sportbeleving had plaats in Verweggistan en dat lieten we met graagte zo. Wat je niet zag bestond immers niet.

En nu dus Elson, een gewone Rotterdamse jongen van Surinaamse afkomst. Hij speelt komende week de NBA Finals met de San Antonio Spurs en binnen die ploeg heeft hij een behoorlijke rol weten op te eisen. Hij is geen superster, maar speelt, scoort en laat zich zien.

En hoe gaat de Nederlandse sportpers dan met zo’n man om?

Ik probeer een vergelijking te maken met de doorbraak van de Duitser Dirk Nowitzki, een basketballer die ook in de NBA terechtkwam (in Dallas) en die het dit jaar tot Most Valuable Player schopte.

De Duitse sportpers en de televisie ontdekten door hem de NBA; wedstrijden waarin hij Nowitzki speelde werden aangekocht en vertoond en Duitse correspondenten in de VS hielden hem goed in de gaten. Dirk werd een nationale sportheld, want in een on-Duitse sport bleek hij te kunnen excelleren.

Van de Eindhovenaar Smits zagen we eens per twee jaar een filmpje en de NOS en het betaalkanaal waarop in die tijd de NBA te volgen was, deden hun best (!) in de play-offs van de Indiana Pacers een korte samenvatting te vertonen. Smits kreeg een heel klein beetje naam in de Nederlandse sportwereld, maar nooit de eer die hem toekwam.

En nu staat Elson dus aan de deur te kloppen. De lange man (2.11 meter) verdient het te worden gevolgd, omdat hij al een boeiend leven achter de rug heeft in de basketbalwereld en misschien nog wel een loopbaan voor zich heeft liggen.

Het is niet iedereen gegeven in de monstrueus zware wereld van de NBA op de been te blijven. Alleen daarom al is het goed de hoed af te nemen voor deze jongen. die zijn droom in vervulling zag gaan: spelen in de NBA.

Stel dat hij en de andere Spurs ook nog de titel winnen. Dan is hij, Fransisco Elson, de eerste Nederlander die dat weet te bewerkstelligen.

Kom je dan een beetje in aanmerking om gevolgd te worden? Wordt dan je naam genoemd bij het jaarlijkse sportgala? Wordt je dan herkend of misschien ook wel erkend?

Je weet het maar nooit in het maffe sportland dat Nederland is. Tot nu toe hebben we die lange jongen uit Rotterdam (net als de Hagenaar Dan Gadzuric die bij Milwaukee in de NBA speelt) op overtuigende wijze in de kantlijn van ons sportieve bestaan geplaatst. Dat is eigenlijk even opvallend als schandalig.