Zorg aan ouderen kan beter

Ruim een jaar geleden las ik, net als woensdag, in Trouw ook een artikel over gezondheidszorg voor ouderen. Sleutelen aan ouderen zou wel eens te duur kunnen zijn. Enkele dagen later werd mijn man (83) met spoed opgenomen: longontsteking, hartritmestoornis en lekkage van de hartkamers. Niet niks. Een man die de laatste jaren wat aan het tobben was, had voordien nooit wat gemankeerd. Binnen twee uur na opname kreeg ik te horen dat het een hopeloze zaak was. De kinderen moesten geroepen. Ik kon het bijna niet geloven en heb mij verzet dat er een punt achter gezet zou worden.

Enkele weken later heb ik hem ’in evenwicht’ mee naar huis gekregen. Nu na een jaar: uitstekende conditie, weer een toekomst, een prima leven.

Na lezen van het artikel van woensdag merk ik dat er nog steeds een woede in mijn lijf zit. Ik hoor nog steeds de arts zeggen: wat wilt u, een kreupele man die geen deel van leven meer zal hebben? Hij vergiste zich bij de opname in de diagnose, mijn man heeft op zijn tweede jaar kinderverlamming gekregen. Hij zou daar na meer dan 80 jaar op afgerekend worden.

Fijn dat dat artikel van april 2006 mij beter inzicht heeft gegeven. Het artikel van vandaag heeft mij daarin weer gesterkt. Ik hoop op een flinke discussie over omgang met ouderen bij ziekten.

F. Roodbol-Minderman Amersfoort

Van harte onderschrijf ik het pleidooi van Marcel Olde Rikkert (klinische geriatrie Nijmegen) voor meer wetenschappelijk onderzoek naar medische zorg voor kwetsbare ouderen en chronisch zieken. De zorgverlening aan ouderen in ziekenhuizen kan beter en is niet optimaal om de redenen die hij noemt: snelheid, versnippering en op ziekte georiënteerde organisatie van de zorg. Ouderen met meerdere aandoeningen en cognitieve achteruitgang zijn daarbij niet gebaat. Ook bestaat er veel onwetendheid bij specialisten en huisartsen over de mogelijkheden ouderen te revalideren, zoals dat bijvoorbeeld in verpleeghuizen gebeurt.

Een deel van de Nederlandse ziekenhuizen heeft inmiddels herstelafdelingen voor ouderen ingericht, in samenwerking met verpleeghuizen. Hier wordt ’post-acute care’ geleverd aan kwetsbare ouderen, die immers maar zo kort op de specialistische afdeling verblijven dat ze daar nog niet voldoende hersteld kunnen zijn. In die langzame fase van het herstel is (bij het hele team) een mix nodig van geriatrische deskundigheid en revalidatiegeneeskunde. De verpleeghuisarts, generalist voor ouderen, specialist voor chronisch zieken en gewend om behandelzorgprocessen te begeleiden is hier behandelend arts. Ook voor de verpleeghuisarts echter geldt: veel medisch handelen is niet wetenschappelijk onderbouwd doordat de doelgroep buiten de onderzoekspopulaties valt.

Aafke de Groot verpleeghuisarts Vivium Zorggroep Naarderheem/VUmc Amsterdam

Naar mijn mening is er structureel iets mis met onze gezondheidszorg, niet zozeer wat betreft de kwaliteit, maar wel met de tergend langzame afhandeling van de geboden zorg. En dat geldt heus niet alleen 75-plussers.

Het is toch raar dat men in Duitsland en België binnen de kortste keren voor allerlei kwalen kan worden geholpen, terwijl het in Leiden ik weet niet hoe lang moet duren. Een voorbeeld.

Half april kreeg iemand (83) vrij hevige pijn in zijn rechterheup. De huisdokter kon de oorzaak niet vaststellen en maakte een afspraak met een chirurg. Daar kon hij een week later terecht. De chirurg stelde voor een echo te laten maken. Dat kon pas op 18 mei. Toen bleek dat de echo niets bijzonders te zien gaf. Toch kon hij pas op 29 mei, tien dagen later, terugkomen voor de uitslag. Toen moest hij nog weer een foto laten maken. Gelukkig kon dat dezelfde middag. Maar voor de uitslag moet hij wachten tot 11 juni! Intussen houdt hij de pijn eronder met medicijnen.

Ik vroeg een Vlaming waarom het bij hun allemaal veel vlugger kon worden afgehandeld. Hij vermoedde dat het kwam omdat er in België geen numerus fixus wordt gehanteerd voor studenten medicijnen en de ziekenhuizen geen quota van te behandelen ziektes opgelegd krijgen. Als dat waar is, vind ik dat de politiek aan zet is met het afschaffen van allerlei betuttelende regels, zodat er voldoende huisdokters en specialisten kunnen worden opgeleid.

G. van Schie Leiden