’Prins’ Roy van Sealand biedt land te koop

Het 85-jarige ’staatshoofd’ van het ’Prinsdom Sealand’ zoekt kopers die zijn land over willen nemen. Sealand, met een oppervlakte van 550 vierkante meter, is een voormalig Brits marineplatform in de Noordzee.

Sealand begon in de Tweede Wereldoorlog als verdedigingsplatform voor de kust van Engeland zijn bestaan onder de naam Rough Tower. Het werd in de jaren ’60 bezet door de excentrieke radiopiraat Paddy Roy Bates, die het wilde gebruiken als lokatie voor zijn zenders. In 1967 riep Bates er het onafhankelijke Prinsdom Sealand uit en benoemde zichzelf tot Prins Roy of Sealand.

Het ministaatje is in veertig jaar tijd door geen enkel land erkend. Bates houdt echter vol dat Sealand onafhankelijk is, omdat het platform zich in 1967 nog buiten de territoriale wateren van het Verenigd Koninkrijk bevond. Sealand ligt op zes zeemijlen van de kust, en pas in 1987 breidden de Britten hun territoriale wateren uit tot de internationaal gebruikelijke twaalf zeemijlen. De Britse Marine deed in 1968 een poging Sealand te heroveren, maar droop af nadat zij vanaf het platform werd beschoten.

Op Sealand leven alleen Bates en enkele familieleden en bekenden. Helemaal gladjes is de politieke geschiedenis van het ministaatje niet verlopen. Toen Bates in 1978 even weg was, greep zijn minister van buitenlandse zaken, de Duitse zakenman Achenbach, de macht. Hij gijzelde de zoon van Bates, ’kroonprins’ Michael. Bij toeval kwam net op dat moment de Nederlander Hans Lavoo namens zijn zwager Willem van Kooten voor een bespreking naar Sealand. „Die Bates had chronisch geldgebrek. Mijn zwager kwam verkennen of het mogelijk zou zijn daar een zendmast te plaatsen”, aldus Van Kooten. Ook Van Loo werd gegijzeld, „hij heeft er twee dagen vastgezeten”. Met behulp van enkele gewapende mannen en een helikopter veroverde Bates zijn platform terug. De putschisten werden als ’krijgsgevangenen’ vastgezet, tot de Nederlandse en Duitse regeringen ingrepen en Bates besloot ze te verbannen.

Sealand heeft slechts een handvol inwoners, maar wel een eigen vlag, volkslied, munt, postzegels en paspoort. Het prinsdom biedt ’officiële’ adellijke titels te koop aan op internet. In 2000 pakte de Spaanse politie de oplichter Francisco Trujillo op die zich uitgaf voor ’regent’ van Sealand en via internet paspoorten, nummerplaten en universiteitstitels op naam van Sealand verkocht.

De ’onafhankelijkheid’ van Sealand heeft vaker creatievelingen getrokken die zich aan de greep van bestaande staten willen onttrekken. Zo wilde in 2001 een Canadese investeerder op Sealand een opvolger van muziek-uitwisselsite Napster beginnen. In 1999 had Bates zelf plannen om van Sealand een belastingvrij winkelparadijs met casino te maken. In 2000 sloot hij een deal met het bedrijf Havenco dat onderdak biedt aan internetbedrijven die regulering willen omzeilen.

Nu heeft de ’koninklijke familie’ besloten hun land te verkopen. Ze willen wel graag hun titels behouden, maar de dagelijkse leiding aan investeerders overdragen. Geïnteresseerden kunnen bij een Spaanse makelaar een bod uit brengen.