George, luister eens!

Laten we hopen dat het echtelijk bed nog functioneert. Dat Laura, misschien met een troostend gebaar, op een avond de koe bij de horens vat: ’George, we moeten toch eens praten. Ik wilde het je niet vertellen, maar er wordt over je gekletst. Luister eens.’ Of de dominee, ook zo iemand die hij nog vertrouwt: ’We denken dat je afglijdt, dat je misschien iets verkeerd doet.’ Maar voorzichtig, niks breken! De president van de Verenigde Staten is in de war, of misschien moeten we zeggen: hij is tot in het diepst van zijn eenvoudige ziel geschokt. Het is dat hij een democraat is – ik bedoel, hij is natuurlijk geen Democraat, hij is een Republikein, maar hij gelooft in de democratie, zozeer zelfs dat hij die ideale staatsvorm graag en ongevraagd, als een missionaris het evangelie zeg maar, aan de heidenen om ons heen verkondigt. Maar zijn gedrag begint iets weg te krijgen van beginnende dictators. Niet Pinochet of Idi Amin, die van meet af aan de lakens uitdeelden, maar lui als Fidel Castro, Robert Mugabe, die steeds meer op hun gelijk begonnen te vertrouwen. Eerst kon je nog denken dat hij tenminste het goede voorhad met de wereld, al leek hij die verkeerd te beoordelen; Irak binnenvallen was onverstandig maar enfin, je zag de nobele beginselen er nog wel aan af. Maar nu het zo’n geweldig fiasco aan het worden is bijt hij zich erin vast als een jongetje dat, tegen beter weten in, geen bakzeil wil halen, bang voor eeuwig gezichtsverlies. Zijn tegenstanders, die door het ongelukkige verloop inmiddels in de meerderheid zijn geraakt en hem toeroepen verstandig te zijn en ermee op te houden, ziet hij onderhand niet meer als tegenstanders of andersdenkenden maar als vijanden. ’Jullie zijn nihilisten, jullie denken mij de les te kunnen lezen. Maar jullie zijn negatief en zeggen alleen maar hoe het níet moet en niet hoe het wél moet.’ Het is zo te zien het eenzame en onbegrepen man-complex, waar George W. Bush langzamerhand de symptomen van begint te vertonen. Het complex waar bij ons op kleinere schaal Louis van Gaal last van heeft: ’Ben jij nou zo dom of ben ik zo slim?’ Het gevoel dat je er helemaal alleen voor staat en dat lastige domoren je van de troon proberen te stoten. Zelfs je oude oom Jim Baker, die je al zolang kent en die nog met je vader heeft gejaagd, gelooft niet langer in je. Maar moet je je dan maar als een vlegel laten koeionneren? Juist in dit soort omstandigheden komt er een verkeerd soort kracht, een fatale halsstarrigheid bij de arme man op. Misschien heeft hij de laatste tijd te veel boeken van Ayn Rand gelezen, over sterke mannen die door ruiten en roeien hun gelijk halen, ten koste van de pietluttige kleindenkers om hen heen. Robert Mugabe ... Alexander Loekasjenko ... als je George W. Bush zou vertellen wat je soms denkt, zou hij ongetwijfeld in bed liggen te rillen van ellende. Hoe heeft het zover kunnen komen, hij de brave, godvruchtige, goedbedoelende ... Maar Fidel Castro en Pol Pot hadden ook idealen. Niet aan denken. Gauw slapen. ’George, George, ik moet even met je praten.’