nieuwe boeken fictie

Belangrijke Turkse roman uit 2002. Een verkracht meisje wordt door haar familie ter dood veroordeeld. Haar neef, die het vonnis moet uitvoeren, brengt dat niet op en vlucht met haar de Egeïsche zee op. Evenals het derde personage in deze roman: een ongelukkige professor uit Istanbul. Het drietal vertegenwoordigt de strubbelingen van het moderne Turkije, maar Livanelli, behalve schrijver ook componist, zanger en politicus, maakt van zijn boek geen leerstuk. Zijn toon is daarvoor te mild-humoristisch.

Sinds het succes van de aangrijpende ’Grijze zielen’, is aan de Fransman Claudel geld te verdienen. Maar deze verhalen voor kinderen halen het niveau van zijn succesroman niet. De versjes zijn wezenloos: ’De wereld is een bol van huid en geuren/ van boomschors en gelach/ van dagen van slaap.’ De verhaaltjes flauw: Claudel gaat te veel op zijn hurken zitten. Overbodige uitgave.

„Een laconiek soort lyriek die door en door Nederlands is’’, zo typeert deze chique uitgave - in de bekende Pluch-reeks - de liedteksten van Annie M.G. Schmidt. Toegeven: ze werd al eerder gebundeld, maar deze kloeke bundel bevat ook niet eerder gepubliceerde vondsten (uit de radioserie ’De familie Doorsnee’) en bevat een dvd met archiefopnamen.

„Wat blijft er van liefde en vriendschap over, als je de vijftig gepasseerd bent?” schijnt de kernvraag van deze roman te zijn, waarin een vijftiger op de begrafenis van een vriend een zestigjarige psychiater (v) tegenkomt, met wie hij een relatie begint. Door Verbogts vlakke formuleringen blijft de beoogde melancholie van dit boek in clichés steken. Waarom hij geen kinderen heeft? ,,Het had met vrijheid te maken, met ongebondenheid, (...)met haar, met mij, het had met kwetsbaarheid te maken.”

Geestige roman uit 2004, waarin de beroemde IJslandse schrijver een jonge bisschop volgt, die naar een afgelegen parochie reist om uit te zoeken of het waar is dat de priester aldaar zijn doden niet meer begraaft. Met een nawoord van Susan Sontag.

Vooral als redacteur (van poëzietijdschrift ’Het liegend konijn’ en van ’Ons Erfdeel’) geniet de Vlaming Deleu respect. Decennialang zette hij zich in voor de kruisbestuiving van Vlaamse en Nederlandse cultuur. In deze chique uitgave aandacht voor Deleus eigen werk: veel poëzie.