Zieke zeehonden sterven soms, zo is de natuur

Van schrik liet ik bijna de koffiemok uit mijn handen glippen: de zeehondencrèche in Pieterburen is nog steeds volop in bedrijf (Trouw, 3 januari). Op de foto zie ik zielige wilde zeehonden die door dierenbeschermers gevangen worden gehouden in kleine kooien waar de bio-industrie zich voor zou schamen. De zeehondenopvang heeft er eind vorige eeuw voor gezorgd dat de zeehondenpopulatie – die door menselijk toedoen bijna verdwenen was – zich kon herstellen. Een mooi resultaat maar waarom weten ze niet van ophouden?

Dieren in het wild hebben het recht om door mensen met rust gelaten worden. Alleen als ze door menselijk toedoen gewond raken of ziek worden is een tijdelijke opvang te rechtvaardigen. De Partij voor de Dieren houdt zich opvallend stil in deze discussie. Misschien omdat Marianne Thieme in de verkiezingstijd de zeehondencrèche bezocht? Zeehondenbaby’s die door zoiets natuurlijks als een storm hun moeder zijn kwijt geraakt hebben domme pech. Het is geen prettig gezicht om jonge zeehonden ’huilend’ te zien sterven maar ook dat is de natuur. Ook in de wildernis sterven de meeste dieren van de honger of ouderdom. De dierenbeschermers van Pieterburen kunnen de verweesde zeehonden op het strand laten liggen zodat ze de kans krijgen op eigen kracht in leven te blijven. Als dat er niet meer in zit kunnen de baby’s altijd nog met een genadeschot uit hun lijden verlost worden. En laat het kadaver liggen want de natuur weet daar wel raad mee.