moderne manieren

De hele dag word ik op mijn werk, een groot Nederlands bedrijf, geconfronteerd met de decolletés van mijn collega’s. Echte inkijkers, zeg maar. Het zijn niet alleen de jonge grietjes met grote of kleine borsten, ook de 50-plus-vrouwen schromen niet mij het volle zicht op hun boezem te gunnen. Zelf vind ik dit niet zo passen in de werksfeer, het leidt ontzettend af, ook mij als hetero medevrouw, maar het schijnt mode te zijn. Wat vindt u hiervan? En kan ik er iets van zeggen? En zo ja, wat en hoe dan, want er is geen officiële dresscode in ons bedrijf en mijn afdelingschef vindt het wel oké zo.

Last van opdringerige borsten

Ik kan me iets voorstellen bij uw klacht. De werksfeer is een andere dan de uitgaanssfeer en mensen zouden het onderscheidingsvermogen moeten hebben zich verschillend te kleden naar gelang de situatie. Het werk vraagt om zakelijke, niet al te expressieve outfits, omdat te veel nadruk op iemands lichaam afleidt van waar iedereen mee bezig is, namelijk werk. Of die afleiding aangenaam is (jonge vrouwen met sappige borsten) of afstotend (in lillend vet verzonken navels-met-piercings, gerimpelde decolletés) doet niet ter zake. Die afleiding zou er domweg niet moeten zijn, niet ten positieve en niet ten negatieve.

De mode van dit jaar draait heel erg om het decolleté. In de winkels zijn deze zomer alleen maar een soort babydolls te vinden met gapende leegtes op de plaats waar zich normaal borstbedekkende stof bevindt. De vrouw die zoiets aanschaft kan daar laagjes onder dragen, maar dat doet natuurlijk niemand, zeker niet als het iets warmer is. En de blote navelmode is ook nog steeds niet voorbij. Dat laat onverlet dat mensen op hun werk toch iets rustigs zouden moeten aantrekken. Een gewoon bloesje of T-shirt zonder inkijk, iets waardoor collega’s of klanten níet denken: ben ik in een disco of strandtent verzeild geraakt?

Uw baas is niet geïnteresseerd, zegt u. Misschien moet u het hogerop zoeken. U werkt bij een groot bedrijf, dus is er een of andere raad voor het personeel. Schrijf een brief naar de medezeggenschaps- of ondernemingsraad waarin u een pleidooi houdt voor het bedekt houden van de menselijke romp. Blote benen en armen vooruit, maar als u bezig bent met uw Excell-sheets, hebt u geen behoefte aan andervrouws blote buiken of verleidelijk bedoelde borstpartijen. U wilt op uw werk niet seksueel geprikkeld/ uitgedaagd/ geïntimideerd/ in de schaduw gesteld worden. U wil gewoon uw werk doen zonder dat uw gedachten steeds door collega’s in een seksuele richting worden getrokken. Stuur de brief in kopie door naar het personeelsblad. De brief zal ongetwijfeld geplaatst worden in het blad en zal op de agenda van de MR/OR-vergadering worden besproken. U zult medestanders ontmoeten en tegenstanders ontmoeten. In ieder geval zal er een discussie plaatsvinden. Het lijkt me de moeite van het proberen waard.

Graag zou ik een vriend uit de nood helpen en hem 20.000 euro lenen. Waar moet ik aan denken als ik een schriftelijke overeenkomst opstel?

Hebt u een model?

Weldoener in spe

Het is heel onverstandig om zoveel geld (20.000 euro?!) uit te lenen aan een vriend. Een dergelijk bedrag moet hij bij de bank lenen, niet bij een vriend. Als de bank hem dat geld om een of andere reden niet wil lenen, dan denkt de bank dat hij het niet terug zal kunnen betalen. Precies hetzelfde geldt voor u. Leen hem 20.000 euro uit en u zult het niet terug krijgen, of u nou wel of geen overeenkomst op papier zet en laat ondertekenen.

Als u uw vriend zoveel geld uitleent, zal dat uiteindelijk na verschrikkelijk veel gezeur een schenking blijken te zijn (want u krijgt het niet terug). Dan kunt u er beter meteen een schenking van maken, dan hoeft u zich in de toekomst nooit als deurwaarder op te stellen om het weer terug te krijgen en u krijgt ook geen ruzie. Voor een schenking hebt u geen overeenkomst nodig. Die maakt u gewoon over.

Ter gelegenheid van mijn verjaardag gaf ik onlangs een diner voor kinderen en kleinkinderen. Het was allemaal fantastisch, het eten was heerlijk. Mooie locatie, verzorgde tafel en prima sfeer. Tot slot was er koffie met friandises. Maar het diner was zo copieus geweest dat niemand meer zin had in de (handgemaakte) bonbons. Ze bleven op de schaal liggen. Op de rekening stond een post van 75 euro voor friandises.

Mijn vraag is of ik deze bonbons mee had mogen nemen. Man en kinderen vonden dat dat beslist niet hoort. Ik heb het dus niet gedaan, maar als ik nog denk aan al dat dure lekkers dat achterbleef, heb ik spijt als haren op mijn hoofd. Wij hebben hier wel vaker onenigheid over. Op ons huwelijksjubileum vorig jaar bleef er een grote schaal met gebakjes onaangeroerd over. Ook toen vond mijn man dat je het niet kunt maken dit mee te nemen. Ik had bij die gelegenheid zelf geen tijd gehad om een gebakje te eten, en de volgende dag moest ik voor andere gasten taart gaan kopen. Over verspilling gesproken. Ik weet dat dit in het buitenland wél gebeurt. Wie z’n eten niet opkrijgt geeft het personeel een zogenoemde doggybag om de restanten in te vervoeren. Hoe zit het nu? Is de doggybag een schending van de etiquette?

Wel betaald, niet geconsumeerd

Natuurlijk had u die bonbons moeten meenemen! Geen twijfel over mogelijk. U hebt daar 75 euro voor betaald, dus ze zijn van u. Nu u ze heeft achtergelaten, gaat dat restaurant ze de dag daarna verkopen aan iemand anders. En maakt dus dubbele winst!

Hetzelfde geldt voor de gebakjes van het huwelijksjubileum. Natuurlijk had u die mogen meenemen. Inderdaad, in het buitenland (vooral in Amerika) komt dit vaker voor, omdat de porties daar groter zijn. Maar hier in Nederland kan het ook. Denk aan Chinese restaurants – goedkoop of duur, maakt niet uit. De klant hoeft trouwens niet zelf een doggybag aan de ober te overhandigen. Elk zichzelf respecterend restaurant beschikt over aluminiumfolie wegwerpcontainertjes, waarin ze eten kunnen verzamelen om aan klanten mee te geven.

Geen enkel restaurant, ook niet in Nederland, zal een verzoek van klanten weigeren om voedsel mee te nemen waarvoor betaald is, dus schroom vooral niet in de toekomst.