Terug naar de schoolbank

Het internet is bij al het andere ook een soort darkroom waar je anoniem mensen kunt ontmoeten en wie weet er wat mee beginnen. Happyvpro bijvoorbeeld, van de VPRO dus, brengt mensen samen die zichzelf aan elkaar voorstellen, onder allerlei leuk bedoelde namen, zoals Onderbroeklol (’houdt van tranentrekken en uitrusten’) of Gnagna (opleiding: zoek zelf maar uit, bezig met het wiel uitvinden) en die lollige gesprekken met elkaar aanknopen: ’Hoe zit het met jouw bioritme?’ ’Nou, aan de Verlichting ben ik nog niet toe’. Ik heb me er ook weleens op gewaagd, maar het is niet aan mij besteed: een virtuele kroeg met door elkaar roepende onbekenden, en waar halen al die mensen de tijd vandaan om urenlang met elkaar bezig te zijn? Het drukke verkeer op Happyvpro moet een product zijn van de afgelopen economische malaise in Nederland, misschien wordt het er de komende tijd wat minder lawaaiig. In plaats van onbekenden spoor ik liever bekenden op. Mensen die ik volledig uit het oog verloren ben maar die ooit dag in dag uit vanzelfsprekend binnenkwamen. Nota bene mijn eigen dochters, net van de middelbare school af en kennelijk nu al hunkerend naar reünies, attendeerden mij erop, de site van Schoolbank. Oude klasgenoten speuren naar elkaar. Binnen een dag (en, moet ik toegeven, ondanks de economische opleving) zat ik verslaafd te kijken naar namen die ooit iets voor me betekenden: Peter Schröder, Tineke Gerritsen, Wim Hartman. Wat was er in godsnaam van ze geworden? Het bijpassende gedicht is dat van Gerrit Krol ’Klassefoto’: ’Gedrieën in een bank gedreven, / ondoorgrondelijk ogenblik/ van stilte... de blonde Goudriaan vooraan, / de schele Kast, die jongen Peen / ruggelings tegen het periodiek systeem’. Ook de mijnen zijn uitgezworven en soms ook niet. De stille Hendrik Liekens, die in mij was blijven hangen als blonde schuchterheid, is achter mijn rug en na een langharige blowtijd alsnog civiel ingenieur in een Afrikaans land geworden, maar Evelien, op wie ik een oogje had, is in Haarlem gebleven en inmiddels alweer gescheiden: twee prachtzoons! Fietste ik niet ooit met haar over de Heemsteedse Dreef naar solfègeles en naar een toekomst waar ik niet het flauwste benul van had? Van het kleuterschooltje in Hoogeveen herinner ik me niks meer, maar ook daar liep ik elke dag naartoe, over het kippenbruggetje, juffrouw de Boer, Boertien? Geheugen, spreek! En ik blijk bij de jarenlang hoogste springer van Nederland in de klas te hebben gezeten, Ruud Wielaert. Probeer me te herinneren of er toen ook al iets sportiefs aan hem kleefde, of hij mij er op een vernederende sportdag uitliep. Schoolbank.nl is het Niod van onze schooltijd, daar liggen de onherhaalbare dagen van onze jongste jaren hoog opgetast, klaar om voorzichtig weer eens doorgebladerd te worden. En langzaam kleurt het sepia plaatje zich weer tot het paradijs van toen: Ireentje, was jouw vader niet bij de politie, meneer Altman, reed u niet in een Renault Floride? En ik zie ook mijzelf, samen met mijn originele klasgenoten als luipaarden in een speelboom gedrapeerd. Ooit was ik daar, het kan niet anders. Maar Rob Schouten, waer bestu bleven?