The Fratellis , nieuwe helden die groter willen en meer, maar dan wel los van de hype.

Na een week eenzame opsluiting kwamen de 3FM-dj’s eind vorig jaar op ’Chelsea Dagger’ het Glazen Huis uitgestuiterd. Heel het Neude in Utrecht deinde mee op het springerige rocknummer van The Fratellis, dat daarna direct een grote hit werd. De Serious Request-actie van het radiostation bracht veel geld in het laatje voor het goede doel, maar The Fratellis waren de lachende (of eigenlijk giechelende) derde.

De band uit Glasgow trad voor het eerst op in 2005 in een lokale pub. Nog geen jaar later hebben ze hun debuutalbum ’Costello Music’ uitgebracht en zijn ze het middelpunt van een grote mediahype in Groot-Brittannië. Het Schotse trio haalt daarover de schouders op. Ze verafschuwen het geschreeuw van de journalisten. „Je mag hierbij opschrijven dat we een grote hekel hebben aan het Engelse muziekweekblad NME”, zegt zanger en gitarist Jon Fratelli.

Onlangs deed de band Nederland aan voor drie uitverkochte concerten in Amsterdam, Eindhoven en Haarlem. Het huidige succes is in de ogen van The Fratellis nog slechts het begin. Ze willen groter en meer, maar dan wel los van de hype. In het restaurantgedeelte van concertzaal de Melkweg in Amsterdam hangen de drie lamlendig aan een tafel. Zojuist hebben ze van een MTV-presentator een enorme joint gekregen. Ze geeuwen, zuchten en kreunen erop los. Er komt nauwelijks een zinnig woord uit de drie. Nu ja, dat het geen praters zijn, was al bekend. Veel liever bouwen ze een feestje. Is het niet op het podium, dan wel met elkaar.

Het drietal staat erom bekend van alles bij elkaar te verzinnen. Over de herkomst van de bandnaam bijvoorbeeld, of hoe ze bij elkaar zijn gekomen. Over alle geruchten dat ze elkaar via een advertentie in de lokale platenzaak hebben ontmoet, moeten ze kostelijk lachen. „Nee het zit zo”, legt bassist Barry uit, „we hebben elkaar via het werk op de slachterij leren kennen. Dat is het echte verhaal, helaas. Ik zou willen dat ik een meer rock & roll-antwoord kon geven.”

Zo melig als ze die dag in het restaurant zijn, zo scherp en strak staan ze even later op het podium in de Melkweg. Een dolenthousiast publiek ontvangt de nieuwe helden met open armen. Luidkeels zingt iedereen de rammelende rocknummers mee, en wie de aanstekelijke refreinen niet meeschreeuwt, danst zich een breuk.

„Dat is wat we willen bereiken met onze muziek”, zegt Jon een paar uur eerder. „De mensen met een goed gevoel naar huis laten gaan. En ook al hebben we ’Chelsea Dagger’ al duizend keer gespeeld, het blijft mooi om te zien hoe zo’n zaal compleet loos gaat. Net als de beelden van die 3FM-actie, we hebben ze gezien en ervan genoten. Het is zo leuk als je een heel plein vol mensen ziet feesten op jouw muziek. We hebben ons toen wel even achter de oren gekrabd. Zo van: wat is er hier aan de hand?”

De laatste jaren worden we overspoeld met succesvolle bands uit Schotland, zoals Franz Ferdinand, Belle & Sebastian en de helft van Snow Patrol (de andere helft is Iers). „Dat komt doordat we allemaal een bepaald drankje drinken”, zegt drummer Mince samenzweerderig. „Het heet IRN-Bru.” Hij haalt een blikje tevoorschijn en neemt een ferme slok. „Dit is het wondermiddel waar alle muzikanten bij zweren. Je gaat er betere muziek van maken en je ziet er heel rock & roll uit met zo’n blikje in je hand. Kijk maar”, en hij staat op om stoer met zijn blikje te poseren. „Geloof niks van wat die jongen zegt”, lacht Jon hardop. „Ik denk dat het komt doordat er weinig andere dingen te doen zijn in Schotland. We kunnen alleen maar muziek maken. Maar je moet ons niet over een kam scheren met die andere bands. Wij zijn heel anders.” Bassist Barry wordt wakker en knikt mee. „Ten eerste hebben zij betere kapsels, ze dragen mooiere kleren en vooral mooiere schoenen.”Op serieuzere toon vervolgt Jon: „Het is natuurlijk leuk om een hit te scoren, maar wij willen vooral meer. Nee, we hebben geen vooropgezet plan om de wereld te veroveren, maar wij nemen ook niet zomaar genoegen met wat we nu hebben bereikt. En het is al helemaal geen droom die werkelijkheid wordt, zoals veel bands zeggen. We moeten dit niveau vasthouden en proberen beter te worden. Als we over vijf albums nog steeds volle zalen trekken, dan pas kan ik mezelf in de ogen kijken en zeggen dat ik succesvol ben.”

„Ik hoef niet de nieuwe grote rock & roll-held te zijn”, zegt een bijna briesende Barry. „Volgende maand stapt er weer een andere sukkel het podium op en wordt hij de hemel in geprezen. Ik ken zat mensen en bands die zich bij het eerste succes gelijk in een droom waanden en die keihard op hun bek zijn gegaan. Het belangrijkste is dat je voor je publiek geloofwaardig blijft.”

„Succes is net als een fles Jack Daniel’s”, lalt Jon. „Je bent heel blij met de fles en de drank. Je geniet van de mooie momenten die je beleeft als je aangeschoten bent. Daarna word je straalbezopen en eindig je met een volgescheten broek op de grond in een winkelpui. Het enige wat je dan nog kunt doen, is huilen.” Mince steekt zijn bleke neus nog even in het relaas van zijn bandgenoot. „En daarom drink ik alleen maar IRN-Bru, de sterrendrank.”