Scheerrevolutie

Ik zie het nog voor me alsof het vanochtend was: mijn vader, in zijn gestreepte pyjama voor de spiegel in de badkamer. Zijn grijzende haar in de war, zeept hij zijn stoppelbaard in met zwierige bewegingen van zijn scheerkwast, onderwijl op luide toon Duitse ’Wanderlieder’ uitbrallend. Mijn vader was gymnastiekleraar. Vandaar.

Als jochie was ik altijd hevig gefascineerd door dit ochtendritueel, niet in de laatste plaats vanwege de gereedschappen die eraan te pas kwamen en waar ik, als baardeloos knaapje, nog lang niet aan toe was: de scheerkwast en het scheermes, de instrumenten der mannelijkheid.

Het scheermes was een Gillette, een vernuftig apparaat van glimmend roestvrij staal dat je kon openschroeven, waardoor twee zich openende klepjes een vlijmscherp plat mesje onthulden, dat zo nu en dan vervangen moest worden. Hierin school de magie van de transformatie; van schuurpapier naar perzikhuid.

In de veertig jaren die volgden schoor ik me, net als mijn vader, met een Gillette-mesje. Eerst was het er één, daarna werden het twee, nu zijn het er drie op een rij. Het resultaat is altijd hetzelfde geweest: een glad gezicht.

De nieuwste tv-spot van Gillette poogt ons te doen geloven dat dat niet genoeg was. Het moeten er niet drie, niet vier, maar vijf op een rij zijn. ’Fusion’ heet dit nieuwste wapengekletter van de mesjesfabrikant. En ik was nog maar net gewend aan de ’Mach 3’, het drie-op-een-rij-mesje met ribbeltjesrand, waardoor je overigens ineens niet meer bij de haartjes onder je neusvleugels kan komen.

Zodra deze scheerrevolutie ontaardt in tien mesjes op een rij, haak ik af bij deze wapenwedloop.