Blanke vrouw op zoek naar allochtonen

Na 11 september – maar misschien al veel eerder – heb ik, gevoed door een niet aflatende stroom aan xenofobe geluiden van burgers en politici, een tegengestelde ontwikkeling doorgemaakt. Namelijk die van een toegenomen overgevoeligheid voor allochtonen, maar dan in positieve zin.

Ik zal het uitleggen.

Op een dag betrapte ik mezelf erop dat ik iedere man met een baard en djellaba, eeltplekken op zijn voorhoofd van het vele bidden, en broekspijpen op hoog water, onbewust als gevaarlijke fanatiekeling bestempelde. En me er onmiddellijk bij afvroeg of hij misschien iets in zijn schild voerde.

Beschamend. Maar niet verrassend in een samenleving waar het beeld van een rij biddende moslims steevast elk nieuwsitem over religieus extremisme ondersteunt, en het woord terrorisme in de publieke opinie vrijelijk wordt ingewisseld voor moslimterrorisme.

Ik ben al jaren oprecht geïnteresseerd in andere culturen, ben niet voor niets antropoloog en socioloog, en heb behoorlijk wat van de wereld gezien. Maar in een soort bespottelijke tegenreactie op wat er de afgelopen jaren in Nederland gebeurt, is mijn gedrag tegenover mijn allochtone landgenoten in het beste geval als merkwaardig aan te merken. Gisteren nog heb ik het meisje achter de kassa aangesproken over de mooie kleuren van haar hoofddoek. Alsof ik elke willekeurige passant met een leuk tasje daar ook mee zou complimenteren? En na de moord op Theo van Gogh ging ik expres vaker boodschappen doen in het groentenwinkeltje van de moskee op de hoek; met een blik van ‘ík vind jullie wél aardig’.

Een paar maanden geleden raakte ik in de trein naar Leiden geobsedeerd door een jong meisje dat, geheel in het zwart, alleen haar ogen aan de buitenwereld liet zien. Toen ze me een koekje aanbood, greep ik mijn kans om haar bijna letterlijk het hemd van het lijf te vragen. Ik maakte haar wijs dat ik in Leiden dezelfde richting op moest. Zo liep er dus een bijzonder stel door de stad. Twee jonge vrouwen, één in boerka, de ander in spijkerbroek, stiekem genietend van alle bekijks.

Zelf kom ik uit een typisch ’brinta-gezin’, heb ik in mijn jeugd op witte scholen gezeten, en reed ik paard bij de manege. Later studeerde ik sociale wetenschappen, met een zeer select gezelschap aan studenten, dat de studie vooral had gekozen omdat het kennelijk interessant was, en niet omdat het zo’n goede baan en toekomstperspectieven bood. Een studie waar daarom nauwelijks een allochtone student op afkwam.

Kortom, lang kende ik tot mijn spijt en gêne eigenlijk geen enkele allochtone Nederlander.

Inmiddels begint dat een beetje te veranderen. Ik ben aangenomen bij een adviesbureau dat, met twee Marokkaanse bazen, onder andere veel doet aan multiculturele projecten. Met een van mijn collega’s daar, ook een Marokkaanse, heb ik heel goed contact. Maar laatst betrapte ik mezelf wederom op een idiote gedachte: ’Zijn we nou gewoon een leuke vriendschap aan het opbouwen, of ben ik eigenlijk ook ontzettend blij om straks ’een buitenlander’ in mijn vriendenkring te hebben?’

Sterker nog, ik blijk niet de enige te zijn met zo’n specifieke voorkeur. Want op het internet schieten de multiculturele datingsites als paddestoelen uit de grond. Waar je als hoog opgeleide op ’match4me’ je politieke voorkeur aangeeft, biedt ’tropicaldating.nl’ de mogelijkheid om te selecteren op afkomst, religie of eetcultuur. Hoewel ik me afvraag of de combinatie van ’Afrikaans overige’, ’New Age’ en ’kosjer’ enige hits oplevert.

Mijn obsessie met, en zoektocht naar, allochtone vrienden, collega’s, mannen - het multiculturele - zou ook uitgelegd kunnen worden als pure discriminatie, te ver doorgevoerde politieke correctheid, overgevoeligheid voor het Nederlandse onbehagen naar ’De Ander’, of compensatiegedrag voor de Nederlandse onbeschoftheid naar diezelfde Ander.

Misschien is mijn gedrag niet normaal. Maar aan de andere kant, wat is normaal? Dát doen we ten slotte al jaren niet meer over de Nederlandse multiculturele samenleving. Eerder krampachtig, gespannen en overbewust. Of het nou linksom of rechtsom is.

Rest nog de vraag hoe ík zou reageren op ’donkere man zoekt autochtonen’?