De bescherming van het kind weegt zwaarder dan belang van ex-delinquent

Ongeveer dertig jaar geleden riep een christen-democratische senator uit dat ons onderwijs niet mocht verworden tot ’een tuin der lusten’. Aanleiding was een suggestie van een VVD-Kamerlid om de leeftijdsgrens voor seks met minderjarigen te verlagen tot 12 jaar. Deze opvatting leefde breder dan in de liberale partij, maar niet zo breed dat zij tot wet is verheven. De geschiedenis laat niettemin zien dat de samenleving eind jaren zeventig een stuk toleranter tegenover seks met minderjarigen stond dan thans. Minister van justitie Hirsch Ballin ontleent aan de veranderde opvattingen het besluit om het voor zedendelinquenten die terugkeren in de samenleving lastiger te maken een baan te krijgen waarbij ze met kinderen omgaan. Zelfs iemand wiens zedendelict is afgedaan met een voorwaardelijk sepot kan voor tien jaar vergeten dat hij ’een verklaring van goed gedrag’ krijgt, die hem toegang geeft tot het onderwijs of tot instellingen met minderjarigen. Veroordeelden worden voor twintig jaar van zo’n baan uitgesloten.

Het is duidelijk dat deze verscherping een verder gaande inbreuk is op het principe dat iemand die boete heeft gedaan voor zijn fout met een schone lei moet kunnen beginnen. In dit geval blijft hij voor lange tijd gebrandmerkt. Daar staat tegenover dat hij niet volledig wordt gefnuikt in zijn kansen op een baan. Alleen met kinderen mag hij niet werken. Vanwege de ervaring dat de kans op herhaling groot is, kan dat worden gezien als een praktische toepassing van de volkswijsheid dat je de kat niet op het spek moet binden. In dat perspectief ligt het trouwens voor de hand de maatregel uit te breiden tot het verenigingsleven, zoals Nederlandse organisatie van vrijwilligerswerk heeft bepleit.

Terecht laat de minister de bescherming van het kind zwaarder wegen dan het belang van de ex-delinquent maar dan moet hij ook consequent zijn. Een kind moet zich op school veilig en beschermd weten, maar dat geldt niet minder op de sportclub of de padvinderij. Een waterdicht systeem is niet mogelijk, maar de overheid behoort op dit vlak te doen wat zij redelijkerwijs kan, ook om burgerinitiatieven die naar eigen richting neigen te voorkomen. Aan het Amerikaanse en Britse voorbeeld van shaming and blaming van misdadigers, door hen met naam, portret en verblijfplaats te exposeren, moeten we tegenwicht blijven bieden.