moderne manieren

Onze buren vervoeren hun drie kinderen dagelijks zonder enige vorm van gordelbescherming. De twee oudsten zitten ook regelmatig los voorin de auto. Ze zijn pas zes en vijf jaar! Ik vind dat onverantwoord. Hun ouders zouden beter moeten weten! We hebben op zichzelf een goede band met de buren (we letten op elkaars huis met vakantie, springen in als dat nodig is), maar ik deins toch terug om hier een opmerking over te maken. Voor je het weet ben ik de betweterige buuf die met het vingertje omhoog staat. Hoe tactvol je ook probeert zoiets te brengen, mensen kunnen soms erg beledigd zijn als je ze ergens op wijst. Wanneer ontaardt een goed bedoeld advies (’Zet ze toch even in de riemen, veiliger voor iedereen en het is wettelijk verplicht’) in vervelende bemoeizucht? Mijn man vindt dat ze het zelf moeten weten en dat het onze zaak niet is. Ik ben geneigd om meer vanuit het belang van de kinderen te denken. Maar hoe pak ik zoiets aan?

Hoe corrigeer ik de buren?

Het is inderdaad lastig om de buren hierover aan te spreken, omdat kritiek snel verkeerd valt. Aan de andere kant is hier sprake van een serieuze wetsovertreding. Misschien zou u uw opmerking in de vorm van een waarschuwing kunnen formuleren, bijvoorbeeld: ’Het valt me op dat jullie de kinderen nooit in de veiligheidsriemen zetten. Daar moet je mee uitkijken, hoor, dat kost 75 euro per persoon! Een vriendin van me kreeg daar laatst een bekeuring voor. Zij en haar kind zaten zonder riemen: 150 euro boete! Met drie kinderen loopt dat helemaal op. Jullie zijn een vette prooi voor de verkeerspolitie.’ Mensen voelen zich minder gepikeerd wanneer je hen waarschuwt voor bekeuringen (denk aan flitsende automobilisten bij snelheidscontroles) dan wanneer je hen aanspreekt op onverantwoordelijk gedrag ten opzichte van hun kinderen. Als u zich bezorgd toont dat ze hun kinderen zullen doodrijden, houdt dat een morele veroordeling in. Als u zich bezorgd toont over hun portemonnee, vinden ze dat aardig van u. Of het werkt weet ik niet, maar dan hebt u het in elk geval geprobeerd. Mocht de buurvrouw zich ontvankelijk tonen voor uw bekeuringsanecdote, kunt u er altijd nog aan toevoegen dat de autogordel ook echt veiliger ís. Vertel desnoods een gefingeerd verhaal over een kind dat door de voorruit sloeg en het leven liet. Iets wat al gebeurd is maakt meer indruk dan toekomstige risico’s.

Ik ben een alleenstaande vrouw en kan prima voor mezelf zorgen. Mijn buren denken waarschijnlijk dat singles slecht eten, want ze komen me geregeld pannetjes soep en andere etensresten brengen. Ik bedank dan vriendelijk, maar ben er helemaal niet blij mee, want ik vind mijn eigen maaltijden veel lekkerder dan die van hen en kieper het daarom weg. Ook als een van hun kinderen jarig is, wordt er steevast bij mij aangebeld om een vies, goedkoop gebakje af te geven dat ik helemaal niet lust. Hoe kan ik zonder hen te beledigen duidelijk maken dat ze me geen voedsel meer moeten komen brengen?

Geen behoefte aan restjes

Dit is wel een heel merkwaardige interpretatie van het begrip ’prettige burenverhouding’, om niet te zeggen: patroniserend. Als u af wilt van de voedseldonaties, zult u met hen moeten spreken. Waarschijnlijk is het beter om de buurvrouw even apart aan te schieten dan haar of een van haar gezinsleden met een vol dienblad heen te zenden, wanneer ze onverwacht aanbellen. Uw boodschap moet met een vriendelijk-verontschuldigende toon worden gebracht: ’Heel aardig, die pannetjes soep, maar ik heb het eigenlijk niet nodig. Ik kook altijd zelf of heb afspraken buiten de deur, en dan kom ik niet meer aan jullie eten toe, en dat is ook weer zonde. Maar ik waardeer jullie hartelijkheid zeer. Misschien kan ik eens een beroep op jullie doen, als ik ziek in bed lig?’ Dan voelen ze zich net wat minder afgescheept. Op die gebakjes kunt u beter niet apart ingaan. Niets is makkelijker dan die onmiddellijk in de vuilnisbak te zwiepen. En het ís tenslotte allemaal vreselijk goedbedoeld.

Binnenkort gaat onze zoon trouwen, maar we kijken er niet echt naar uit. Onze aanstaande schoondochter heeft zoveel noten op haar zang dat we serieus overwegen om onze handen (en ons geld) ervan af te trekken. Omdat wij meer geld hebben, nemen wij drie kwart van de kosten voor onze rekening; de ouders van de bruid betalen de rest. Enkele voorbeelden van dingen die ons niet bevallen: op de receptie zijn er wel hapjes voor mensen die alleen naar de receptie komen, maar niet voor de familie. Die krijgen pas ’s avonds eten. De gasten worden niet verwelkomd door bruidspaar en ouders (ze willen geen rij).’s Avonds is er een diner dansant. Het bruidspaar wil niet bij de familie zitten, maar bij hun vrienden. De ene familie zit aan een tafel links in de zaal, de andere familie rechts, en aan de centrale middentafel zit het bruidspaar met hun vrienden. Openingsdans is er wel, maar dansen met de vader en moeder van bruid en bruidegom mag niet. Wat vindt u hiervan?

Progressieve bruiloft

Het is van tweeën één. Of het bruidspaar wil een vlot feestje zonder conventionele fratsen – en dan betalen ze, heel modern, alles zelf. Of ze laten op traditionele wijze de ouders betalen, maar dan houden ze zich ook min of meer aan de gangbare protocollen. Degene die aan de geldkraan zit, bepaalt in grote lijnen hoe een en ander eruitziet, alles vanzelfsprekend in overleg. U drukt dan tijdens de voorbereidende besprekingen bijvoorbeeld door dat op de receptie alle aanwezigen hapjes krijgen zonder dat ze zich hoeven te legitimeren bij het bedienend personeel. Als het bruidspaar geen felicitaties in ontvangst wil nemen, is dat hun beslissing. U kunt hen uitleggen dat het erg onbeleefd en onverstandig is, maar u kunt hen niet dwingen. In de tafelschikking kunt u wel uw zin doordrijven. U zegt: het bruidspaar zit naast en tegenover de wederzijdse ouders. Er komt in geen aparte tafel voor oudjes (familie) en voor jongeren (vrienden), of voor de ene en de andere familie. De families en andere gasten moeten met elkaar mengen – dat is juist het idee van een bruiloft. Als het bruidspaar dat niet wil, betaalt u niet. De eerste dans moet u maar laten zitten. Het is toch niet leuk dansen met een onwillige partner.