Goede doelen

In Trouw van zaterdag schrijft lezeres Jet Kunkeler dat zij door alle goede doelen het bos niet meer ziet. Zij concludeert dat er iets mis is in chariland en een publiekscampagne, zoals door de directeur van Plan Nederland in Trouw geopperd, ziet zij niet als oplossing. Haar slotzin is: met het publiek is niets mis.

Sinds 1993 ben ik betrokken bij de sector om vermogensfondsen te begeleiden bij hun bestedingen aan goede doelen. Met zicht op beide zijden van de sector, de vragers en de gevers, denk ik dan ook dat `het publiek` een te generaliserende term is maar men kan gerust stellen dat er ook met dat publiek iets mis is. Zoals de fondsenwervers te veel werven op de emotie van de gever met simpele `one-liners` en `feel-good` verhalen, zo geeft het publiek te veel op basis van gevoel. Veel gevers lezen zelden of nooit een jaarverslag of ander verslag van de organisatie(s) waar ze aan geven. Een nieuwsbrief wordt doorgebladerd en als daar een hapklaar succesverhaal in staat, is men gerustgesteld.

De oplossing zit niet in een dure publiekscampagne, de oplossing kan zitten in de journalistiek. In plaats van veel aandacht voor negatieve het-ging-fout-verhalen of juist positieve het-ging-geweldig-verhalen wordt het tijd voor bijvoorbeeld een Tien Geboden-achtige interview-reeks. In die reeks - in Trouw? - kunnen mensen uit binnen- en buitenland, die hun sporen in Chariland hebben verdiend, het publiek een blik achter de schermen geven. Het is dan vooral van belang om uit te leggen waarom dingen soms fout gaan en hoe dat wordt benut om het daarna beter te doen. Slechts als beide zijden zich in elkaar verdiepen kan het weer wat worden.