nieuwe boeken fictie

Onlangs ontving Biesheuvel voor zijn kleine, maar unieke oeuvre de P.C. Hooftprijs. Daaraan hebben we deze verzamelde zeeverhalen te danken, mét cd waarop de auteur er een twintigtal voorleest. Opgenomen zijn onder meer het beroemde ’Brommer op zee’, ’In de bovenkooi’ en het verhaal waarin de zeventienjarige gymnasiast geld verdient met het schoonmaken van tankers, en in de diepte van het ruim zijn kennis van de Ilias demonstreert.

Negentien is de Noord-Ierse Sean, als hij wordt opgepakt wegens terrorisme en opgesloten in de beruchte Long Kesh gevangenis. Deze roman, goed ontvangen in de Engelse pers, focust afwisselend op Seans moeder, de strijdbare Kathleen, omringd door gelijkgestemden, én op Seans bewaker, die zijn avonden wegens zijn gehate beroep in eenzaamheid moet doorbrengen. Louise Dean (1970) weet beide werelden, de kille gevangenis en de drukbevolkte daarbuiten, goed op te roepen. Voor haar debuutroman ’Becoming strangers’ won ze de Betty Trask Award voor jonge Engelstalige debutanten.

De poëzie van Vasalis (M. Droogleever Fortuyn- Leenmans 1909-1998) wordt veel gelezen, maar ook vaak met dédain bejegend, vindt de auteur (ook biograaf van Menno ter Braak). Vasalis zou schrijven over ’kleine angsten’ (Lodewick), ze schrijft ’damespoëzie’ of zelfs kitsch. Hanssen heeft een hekel aan het ’versuikerde’ Vasalis-beeld, en bestrijdt dit met deze forse studie, die hij begint met een ’brief’ aan de dichteres. ,,Uw poëzie is een ster om diep voor te buigen.’’ Vasalis' werk is veel verontrustender dan algemeen, vooral door mannen, wordt aangenomen, meent Hanssen; een stelling die hij al eens verdedigde in Letter & Geest van 22 oktober 2005.

Beetje gezocht, om al Brils reisverhalen waar blauw in voorkomt te bundelen. Maar alla, de verhalen op zich, veelal eerder verschenen in De Volkskrant, zijn lezenswaard. Hoe vaak lees je nu over een bordeel in Assen? ,,We kregen een blauwe plastic zak met handdoeken en condooms mee.."'

,, In de deinende jeep tast ik letterlijk volledig in het duister.’’ Met zulke zinnen, probeert deze debutante het leven van haar heldin, een vrouwelijk wapenhandelaar (!) in de verf te zetten. Maar ’Het mortuarium' is toch vooral een babbelige relatieroman, waarin de ik-figuur haar warme relatie met haar baas opgeeft voor haar huwelijk. Ze gooit zelfs haar wapen weg. Hoe voelt dat nou?: ,,naakt, maar goed, verdomd goed.’’ Zelf handelde de auteur vroeger ook in wapens.