Van den Hoogenband geeft positieve draai aan verlies

Hij kon zich niet heugen ooit eerder in een Nederlands bad de 100 meter vrij verloren te hebben. De nominatie voor de Olympische Spelen van Peking verzoette de bittere smaak van het verlies.

Als er al bitterheid wás in de toon of op het gezicht van Pieter van den Hoogenband. Zo zit hij niet in elkaar. Uiteindelijk wist hij zijn verlies in het positieve te trekken. En dus overheerste toekomstoptimisme in zijn reflectie op de verloren race tegen Brent Hayden.

Die Canadees is overigens wel de wereldkampioen. Wat dat betreft had Van den Hoogenband het slechter kunnen treffen. „Nu zit ik hier met een vreemd gevoel”, verklaarde hij. „Ik ben tevreden dat ik onder de 49 seconden ben gebleven en me genomineerd heb. Ik ben tevreden over mijn manier van zwemmen. Ik ben tevreden over mijn power waardoor ik hoog op het water lag. Dan weet ik dat ik heel hard ga en dat is de kick: door het water rauzen. Maar ik ben ontevreden dat ik verloren heb.”

Hij omschreef het eind van zijn race als ’zwaar’. „De laatste tien meter kijk ik altijd om me heen en zorgt de emotie ervoor dat ik goed eindig. Nu profiteerde Hayden daarvan en kon hij nog wat extra tienden pakken. Je kijkt niet naar elkaar, maar je voelt dat hij een goede zwemmer is als je naast hem ligt. Die jongen kan een aardig baantje trekken.”

Dat weet Van den Hoogenband dan nu uit eigen ervaring. Belangrijk voor zijn route naar het hoogste platform in Peking. Hij is optimistisch: „Ik heb nu driemaal onder de 49 seconden gezwommen. Een jaar geleden zwom ik een seconde langzamer. Er zit vooruitgang in. In Peking moet ik iets bijzonders presteren. Daar focus ik me op.”

VdH weet dat de tijd dringt: „Ik moet mijn topvorm weer benaderen. Het kan in een paar stappen. Daar reken ik op, dat dat gebeurt. In Peking moet ik straks mijn beste prestatie ooit leveren. Dat weet ik. Daarom was dit een leuke wedstrijd; ik heb weer huiswerk waarmee ik vooruit kan.”

Maar uit zijn woorden bleken zijn gemengde gevoelens. „Ik heb een grote hekel aan verliezen.” Hij had in Eindhoven („Dit is mijn tweede huis”) graag gewonnen, maar Hayden troefde hem af. De zuurgraad zette Van den Hoogenband om in positieve taal.

„Voor mij was het fijn dat Hayden er was. Hij is de beste van de wereld. Was hij er niet, dan had ik makkelijk gewonnen. Maar nu is het me duidelijk geworden hoe de verhoudingen liggen. Dat is een mooi gegeven.”

„Het is de kunst om te winnen wat je wilt winnen”, zegt hij nog. Zijn coach Jacco Verhaeren valt hem bij: „Als je niet wilt winnen, moet je onmiddellijk stoppen.”