Hulp voor bijstandsklanten helpt niet

Gemeenten stoppen miljoenen in hulp, toch vinden weinig mensen uit de bijstand werk. Dat blijkt uit een rapport van de Amsterdamse Rekenkamer.

De rekenmeesters namen de kosten en baten van reïntegratie onder de loep. Ze deden op eigen initiatief onderzoek naar de periode sinds de invoering van de Wet Werk en Bijstand (januari 2004), toen gemeenten geheel verantwoordelijk werden voor de bijstand, tot juli 2006. Ze becijferden dat het Amsterdam per saldo 17.000 euro – anderhalf jaar bijstandsuitkering – kost om één cliënt aan regulier werk te helpen. En dat geldt nog voor de meest kansrijken.

De hoofdstad heeft jaarlijks 200 tot 300 miljoen euro voor reïntegratie van bijstandsklanten, inclusief subsidiebanen. Ongeveer 80 miljoen ging de afgelopen jaren naar trajecten voor degenen die het meest kansrijk worden geacht op de arbeidsmarkt. In de onderzochte tweeëneenhalf jaar kreeg slechts elf procent van deze kansrijksten na reïntegratie een baan. Zeventig procent bleef in de uitkering ondanks hulp bij het aanleren van extra vaardigheden en solliciteren.

,,Het meest ontluisterende” is volgens directeur V.L. Eiff van de rekenkamer dat slechts negen van de 163 reïntegratiecontracten voor deze groep leidden tot het gewenste resultaat. Via deze negen trajecten kwam meer dan 35 procent van de deelnemers aan het werk. Maar liefst 57 contracten hadden een slagingspercentage van nul.

Aangezien veel van de betrokken reïntegratiebedrijven ook elders en zelfs nationaal werken, acht Eiff het waarschijnlijk dat ook in andere gemeenten heel beperkte successen worden geboekt. Hij wijst ook op onderzoek van de rekenkamer in Utrecht waar vorig jaar een vergelijkbaar beeld naar voren kwam.

Het Amsterdams gemeentebestuur reageert dat de reïntegratietrajecten niet alleen bedoeld zijn om mensen aan het werk te helpen, maar ook te activeren.