Schuldgevoel na vliegreis

Naam: Christien Bok (37) Beroep: Projectmanager Woonplaats: Utrecht Type: Actief milieubewust Schuldgevoel: ja

Laatst moest ik voor mijn werk naar Atlanta vliegen. Ik baalde daarvan. Vroeger ging ik op verre reizen naar bijvoorbeeld Indonesië. Maar nu vlieg ik nooit meer omdat het zo vervuilend is. Maar als het dan toch moet doneer ik een bedrag aan Trees for travel. Die organisatie gebruikt dat geld voor de aanleg en het behoud van bossen. Ik ben fan van het openbaar vervoer. Ik heb wel een oude, vervuilende Saab, maar die heb ik vooral om sentimentele redenen: ik heb hem van mijn moeder geërfd en gebruik ’m alleen voor vakanties. Ook ben ik actief binnen GroenLinks. Ik wil ook in de personeelsvereniging op mijn werk omdat ik vind dat we niet milieubewust zijn. Elke ochtend gaat automatisch overal in het gebouw het licht aan en in de kantine is geen biologische melk te krijgen. Zelf drink ik sojamelk, omdat ik heb gelezen dat gewone melk niet milieuvriendelijk is. Om dezelfde reden eet ik geen vlees. De productie ervan vergt veel te veel van de aarde. Als je weet dat het produceren van een pond vlees ruim 10.000 liter water kost, dan denk je wel twee keer na over wat je eet. In mijn nieuwe huis heb ik een badkamer met een waterbesparende douche en toilet laten maken, maar ik las laatst dat er ook een toilet bestaat dat helemaal niet doorspoelt. Die had ik wel willen hebben. Iedere keer als ik de wc doortrek, denk ik: ’Daar gaat weer een paar liter superschoon drinkwater.’

Als je milieuvriendelijk wilt leven, is er veel mogelijk. Je kunt een bankrekening openen bij een bank die zich inzet voor milieu. Dat wilde ik ook doen, maar toen ik merkte dat ik hogere maandlasten zou hebben als ik in groene fondsen zou beleggen, ben ik toch teruggekrabbeld. Soms regeert de portemonnee. Daar heb ik dan wel spijt van. Mijn vader, de mede-uitvinder van de spaarlamp, is meer van de rechtvaardigheid. Maar ik vind het milieu ook erg met rechtvaardigheid te maken hebben. Het is niet eerlijk om een vuile aarde achter te laten voor volgende generaties. Ik doe nog altijd te weinig – ik zou ook zonnepanelen kunnen aanschaffen –, maar ik vind het een prettig idee dat ik doe wat ik kan op microniveau. Ik heb nooit het gevoel dat het zinloos is. Ik merk namelijk dat mensen in mijn omgeving op kleine schaal mijn voorbeeld volgen.”