Wedstrijdgevoel is bij De Knegt vanzelf gekomen

Wat als grap begon, kreeg gisteren in Egmond een nieuw hoogtepunt. Niet voor het eerst werd Merel de Knegt (27) de beste Nederlandse in een looprace.

Haar broer Gerben, professioneel veldrijder, had ooit zijn vader beloofd samen de marathon van New York te lopen, maar het paste niet in zijn trainingsschema. ,,Dan ga ik toch mee’’, had ze gezegd. Ze geeft toe wel een jaartje getraind te hebben, want een marathon loop je niet zomaar. ,,Maar de kans om in New York te lopen ...”

Het vond plaats in 2000 en het zaad was gezaaid, al duurde het proces van ontkieming lang. ,,Ik vond het leuk, heb jaren uit liefhebberij gelopen, zonder training, zonder gerichte aanpak. Tot ik in een trainingsgroep van Greg van Hest terechtkwam. Toen die daarmee stopte, ging ik naar zijn vader Ad over. Ik loop nu anderhalf jaar op zijn schema’s en ik merk dat ik snel vooruit ga.’’

Merel de Knegt eindigde in de Dam-tot-Damloop als tweede Nederlandse na Lornah Kiplagat. In Nijmegen, ’s-Heerenberg en gisteren Egmond was ze de beste Nederlandse. De ster van de pr-adviseur bij de Rabobank stijgt snel.

,,Het leuke aan lopen vind ik dat ik steeds het maximale uit mezelf te halen. Ik stel doelen, wil ze halen en daarna bijstellen. Het wedstrijdgevoel is in de loop van de tijd vanzelf gekomen.’’

Dat gevoel schept duidelijke doelen: 10 kilometer in 33 minuten en de halve marathon in 1.14.

,,Ik train zeven keer in zes dagen. Driemaal interval en viermaal duur- en herstelloop. Dat doe ik ’s avonds of ’s ochtends voor ik naar m’n werk ga. In de winter is dat psychisch zwaar, als vrouw alleen in het donker. Dan moet ik wel eens op mijn tanden bijten.’’

Ze heeft een baan van 36 uur. Voor Merel de Knegt geen buitenlandse trainingskampen of hoogtestages in Kenya.

Toch wil ze haar trainingsintensiteit nog opvoeren. ,,Ik kan dat volhouden. Nog wel. De stijgende lijn is mijn motivatie. Het is een langzaam groeiend proces. Gerard Nijboer en Bram Wassenaar hebben me al aangeraden minder te gaan werken. Maar ik vind m’n werk zo leuk; het is ook een afleiding voor wanneer ik slecht loop of geblesseerd zou raken.’’

Wie zo redeneert, is niet gefocust op deelname aan zoiets imposants als de Olympische Spelen. ,,Klopt’’, zegt ze. ,,Het kan alleen maar stapje voor stapje. Peking is zeker te vroeg. Vind ik niet erg. Ik heb plezier in mijn sport. Op het WK in Debrecen, vorig jaar, werd ik 47ste op de 20 kilometer. Het was een geweldige ervaring in zo’n sterk veld te lopen.’’

In Egmond werd De Knegt gisteren zevende in 1.18.30, zes seconden na de Duitse Hahn en twaalf na het icoon en zevenvoudig winnares Loroupe. ,,Ik ben erg tevreden over deze plaats in dit deelnemersveld. Ik liep achter Loroupe, maar dat hielp me niet om uit de wind te blijven’’, lachte ze.

Haar race analyserend: ,,Op het strand liep ik redelijk relaxed, in de duinen liep ik alleen, maar het was heerlijk. Dit is een van de mooiste races. Na de finish sta je echt nog een tijdje na te genieten.’’