Hein Verbruggen werd bedrogen bij het leven en al die bedriegers werden held

Het was op een rustige middag in Verona, goed twee jaar geleden. Hein Verbruggen, toen nog voorzitter van de UCI, dronk met ons een koffie en peinsde wat voor zich uit. Over Armstrong, doping, het flikken van controles, gezondheidslijsten, over de wereld rond ons.

De Brabander sprak gevoelig: ,,Het is toch nauwelijks te geloven dat bijna het hele peloton met een medisch paspoort vol excuses rijdt.”

De stilte die volgde was priemend. ,,Dat heb jij toch mede geïnitieerd of goed gevonden,” zei ik en hij knikte bedachtzaam. In zijn wens van de UCI een sterke sportorganisatie te maken, had de president gedacht dat hij met volwassen denkende en vooral eerlijk opererende mensen te maken zou hebben.

Door de jaren heen moet hem duidelijk geworden zijn dat zulks een sprookje was. Hoe transparant Verbruggen zijn sport ook wilde maken, hij werd bedrogen bij het leven en al die bedriegers werden held. De voorzitter zelf kwam steeds meer onder vuur te liggen.

Ooit eerder vertelde de president me dat er in de hele Ronde van Frankrijk van een bepaald jaar twee renners gestart waren ZONDER medisch paspoort: Armstrong en Erik Dekker. Alle anderen hadden wel iets waarop ze konden terugvallen.

Toen ik naar dat iets vroeg, bleken dat valabele, door betrouwbare doktoren uitgeschreven attesten. Niet een paar, nee.. bijna tweehonderd.

In Verona zei Verbruggen ook: ,,Dat topsport het op de grens tussen gezond en ongezond balanceren is, weet ik, maar dat het deze vlucht genomen heeft, is ongelofelijk.”

Het liberale standpunt van de Hollander heeft de laatste jaren in Frankrijk, Spanje en Italië tegenwerking opgeleverd van wielerbazen. Zeker bij het toonaangevende dagblad ’ l Equipe werd Verbruggen aangeduid als de beschermer van al het kwaad. Het was te gek voor woorden, maar 95 procent van alle in de Tour gestarte renners bleek in feite patiënt te zijn en in aanmerking te komen voor enig middel dat vaak op de verboden lijst stond.

Zeg ik hiermee dat alle renners ’pakkers’ zijn? Nee, want dat kan ik niet bewijzen. Ik sluit me wel aan bij de criticasters die vinden dat die toestand met medische paspoorten flink opgeschoond moet worden.

Nu de Spanjaard Pereiro weer onder vuur is komen te liggen (Salbutamol) en volgens zeggen alleen maar slordig is geweest, komt er weer een schijn van triviaal handelen over het wielrennen te liggen.

Ineens roepen de mensen van de Tourorganisatie dat Pereiro een beetje laks is geweest en dat het een administratiefout is. Mijn hoela.

Stel je voor: Landis positief en op papier afgevoerd als winnaar van de Tour 2006. Pereiro schuift op, maar ook hijdat kan de Tourorganisatie he-le-maal niet hebben. Dan is een administratiefout snel gevonden.

Terug naar Verona en Verbruggen. Cryptisch, maar geestig merkte hij toen op: ,,Dat je zo veel topsport uit een peloton vol patiënten kunt halen, dat is toch verbazingwekkend.”

Cryptisch, zeker, maar toen ook al cynisch, zij het heel dun in ondertoon. Verbruggen moet veel meer geweten hebben. En hij probeerde de problematiek volwassen te benaderen, maar gleed voortdurend uit over de glibberigheid van zijn eigen liberale manier van doen.