Daddy Cool

Ik ging naar de jaarlijkse disco van de buurtvereniging, bedoeld voor dertigers en veertigers. Maar die leeftijdsgebonden disco’s – daar is iets mee. Je kunt over een dertig plus-disco die voor en door buurtgenoten is georganiseerd heel aardige dingen zeggen. Dat ze, omdat ze om negen uur ’s avonds begint en om half één ’s nachts is afgelopen, een uitkomst is voor dertig-plussers met kinderen en een oppas. Dat je je buurtgenoten eens op een andere wijze ziet bewegen dan doorgaans bij ontmoetingen op het schoolplein. En bovenal: dat je nog eens kunt dansen op de muziek uit je wildere jaren, de muziek van je jeugd.

Ja, dat zijn aardige dingen. Zou je zeggen. Maar nu het misverstand. Dat schuilt in de houdbaarheid van de muziek en in die van onszelf.

Bij de aula van het schoolgebouw waar de disco is opgezet, zet je je fiets op slot tussen al die andere fietsen met kinderzitjes. ’Celebration’ van Kool & the Gang dreunt door de ramen – en in een flits denk je: ’O nee’. Een onbestemd gevoel bekruipt je. Het heeft iets met schaamte te maken. In de aula heeft de ingehuurde deejay Fons flink uitgepakt met een lichtshow, een draaiende spiegelbol, subwoofers, versterkers en multimediamachines. Je hoort ’Le Freak’ van Chic. Je staat langs de kant, net als vroeger, met een slap biertje en slappe teksten. „Nog mooie vrouwen gezien?” roep je je buurman in het oor, maar die is ook niet meer zo vlot en oreert omstandig over vrouwen die mooi zijn en vrouwen die mooi zijn én sympathiek. En dan zijn er nog vrouwen die sympathiek zijn, zeg je ter aanvulling.

De muziek sleept zich voort, eindeloos traag, de veertigers ogen steeds ouder. Daar sta je dan, in een schoolgebouw, en is daar niet het dansleven van de meesten van ons ooit begonnen – op een schoolfeestje? Maken we een kring rond en loopt hier iets ten einde?

’Relight my fire’, draait dj Fons met veel gevoel voor sarcasme. Uiteindelijk sluip je, na lang aarzelen, de dansvloer op met de moeder van een klasgenoot van je kind en probeer je vergeefs in beweging te komen op ’Daddy Cool’ van Boney M. Bij ’Boogie Wonderland’ van Earth, Wind & Fire haak je weer af, je voelt hoe het leven door je vingers glipt en dan slaat dj Fons, die ons op zijn site ’zwetende bilnaden’ beloofde, met twee mokerslagen genadeloos toe. ’Sexbomb’ van Tom Jones en ’Sexmachine’ van James Brown. En met afgrijzen flitst het door je heen dat je al twintig jaar op Sexmachine danst en dat de grenzen van de menselijke waardigheid in zicht gekomen zijn. Vijf minuten na middernacht roept de deejay olijk ’Goedemorgen Tuindorp!’ en: ’We hebben nog twintig minuten te gaan’. Even denk je dat je ouders je dadelijk komen halen.

Dertig-plus disco. Deze muziek, met zijn museale ondansbaarheid, kan niet meer. Geef ons house, dj Fons, verdoof ons met snoeiharde rock ’n roll. Maak ons leeftijdsloos.