Federer verstaat ook de kunst van het verliezen.

Het zal je maar gebeuren als toernooiorganisatie: je hebt bijna alle toppers ter wereld in huis en voor je het weet zijn je beide nummers één naar huis. Het gebeurde deze week in Indian Wells, bij het toernooi dat Pacific Open heet en dat een sjiek, zonnig en rijk evenement op de tenniskalender is.

Ik beleefde het mee op de Amerikaanse televisie en zag vooral de enorme breekbaarheid van het topsportbestaan. Alleskunner Federer had een zwakke dag. Dat is hem gegund, want zoveel van die dingen heeft hij niet. Cañas, een Argentijnse kuitenbijter, profiteerde van de baaldag van de Zwitser. Cañas won niet, Federer verloor.

Terwijl in Californië voorbereidingen werden gemaakt om Federer uitgebreid te eren omdat hij zo lang ongeslagen was gebleven, besloot de hoofdpersoon anders: geen party, geen toespraken, geen mooi aandenken. Voor hem restte de douche en wegwezen.

Hij zette in de partij een masker op, sloeg veel ballen uit en toonde aan dat hij dus geen machine is. Dat is ook wel eens prettig om te zien en vooral om later te horen. Hij had geen smoesjes, geen excuses, hij had gewoon slecht gespeeld en hij vroeg de aanwezigen dat te accepteren. Mopperend hoorde het tennisjournaille dit aan, er heerste weinig begrip. Waarom koos Federer juist dit toernooi als zijn offday?

Twee dagen later was het weer raak. In het vrouwentoernooi was de rode loper uitgerold voor Maria Sjarapova. Het kreunende Russische wicht met de allures van Madonna hoefde alleen maar een beetje haar best te doen en zij zou zondag weer de nummer één ter wereld zijn. Zo hadden de organisatoren zich rijk gerekend.

Mis dus, want het kreunen ging over in klagen en tegenstandster Zvonareva liep breed lachend over de baan: ook het vrouwentoernooi verloor de nummer één. Sjarapova sloeg bijna alles fout, werd boos op zichzelf en maakte van zichzelf een karikatuur, daar waar Federer dat juist niet had gedaan.

Waar de Zwitser nederig bleef en bewees dat topsporters (zelfs van zijn soort) gewone mensen zijn, begreep de Russische dat juist niet. Ze ploeterde, vloekte, jammerde en had ook nog een heleboel te melden. Ze bemoeide zich zelfs met de uitschakeling van Federer en vond dat een veel grotere sensatie dan haar vertrek uit de Californische zon.

Als Sjarapova de helft van de waardigheid van Federer had gehad, was ze niet als een lelijk sputterend, verwend tenniswijf van dit toernooi weggegaan. Zelfs in zijn verlies bleef Federer kalm en professioneel. Het kon gebeuren, nietwaar? Sjarapova mokte en zeurde. Er zat een prettig aspect aan haar verlies: ze hield op een gegeven moment ook op met kreunen op het veld. Dat maakte haar verlies weer dragelijk voor de toeschouwers.

Inmiddels gaat het finaleweekend in zonder de nummers één; alle billboards, alle televisiereclames, alle drukwerken zijn achterhaald. Overal werden Federer en Sjarapova groots geprofileerd en opgevoerd als onverslaanbaar.

Zij zijn al lang op weg naar Miami en doen nu even niet mee.