Willem II ontbeert krijgshaftige spelers

Met zijn kaalgeschoren schedel oogt de trainer van Willem II onverminderd krijgshaftig – hij wel. Zijn spelers zijn ook tegen NAC bezweken op een manier die illustratief mag heten voor het verval van hun club en, breder gesproken, een falend beleid.

De veertiende competitienederlaag (0-2) is geleden in een wedstrijd waarin Willem II veelvuldig balbezit niet in noemenswaardige kansen heeft weten om te zetten. Twee versnellinkjes in de slotfase volstaan voor NAC. ,,Frustrerend’’, zegt Willem II-trainer Dennis van Wijk. ,,Dit soort doelpunten krijgen we week in week uit tegen.’’

Willem II heeft, grof gezegd, weer gespeeld zoals de club feitelijk al jaren speelt: technisch aardig (soms dan), maar met een vaak fnuikend gebrek aan strijdbaarheid. Toch is dat opmerkelijk. Na het vorige rampseizoen, waarin degradatie pas in de nacompetitie werd afgewend, zou in Tilburg een ’cultuuromslag’ plaatsvinden, zo heette het althans in de veelal eendimensionale beeldvorming van de voetbalwereld.

De in maart vorig aangetreden voorzitter Hans Verbunt leek voor een stijlbreuk te zorgen door Van Wijk aan te stellen, een in Nederland uit beeld geraakte ex-ajacied die als trainer in België de aandacht op zich had gevestigd. Hij zou Willem II van zijn onschuldige imago moeten afhelpen, gehard door ervaringen in de weerbarstiger voetbalculturen van Engeland en België, waar Van Wijk kleine clubjes als Oostende en Roeselare had weten op te stuwen.

,,We wilden meer balans in de selectie, meer standvastigheid’’, zegt voorzitter Verbunt. Maar (ook) na de vervroegde competitiehervatting moet de trainer spreken van een gebrek aan slagkracht en verdedigende fouten – het oude liedje dus. En wat moet hij zeggen van Boutahar, de middenvelder die in de winterstop als zogeheten versterking is overgekomen van NEC? Een aardige voetballer is dat, in alle betekenissen van het woord, maar daar heeft Willem II er wel meer van.

Boutahar wil vooral leuke dingen doen met een bal en dat wil Messoudi ook, een jonge Belg die graag over het veld zwerft. Dat is veel, twee van dergelijke types, en zeker in een staartploeg. En dan heeft Willem II ook El Hamdaoui nog, de topaankoop van dit seizoen die al vroeg wegviel met een zware knieblessure. Daaraan is de tegenspoed enigermate toe te schrijven, maar óók mag met een verwijzing naar het voorlopig grootste aantal tegentreffers in de eredivisie (48) worden geconcludeerd dat voor het noodzakelijke tegenwicht niet is gezorgd.

Alsof niet vrijwel iedereen daar tegenwoordig naar zoekt, zegt Van Wijk dat hij zich een leiderstype wenst, bij voorkeur een defensieve middenvelder. In België zijn ze er nog, weet hij, de zeg maar mindere uitvoeringen van PSV’s Belg Simons. Maar kennelijk heeft Van Wijk zo’n type vóór dit seizoen niet weten mee te nemen. ,,We leggen de nadruk op wat we kunnen, bij vlagen leuk voetballen aan de bal, maar we zagen al gauw dat we zonder bal in de problemen zouden kunnen komen’’, zegt de trainer.

Technisch manager Kees Zwamborn wijst erop dat er vorig seizoen vanwege de langdurige sportieve onzekerheid pas laat zaken konden worden gedaan. De afstandelijke Zwamborn, die het destijds als trainer had overgenomen van de ontslagen Robert Maaskant, wordt de malaise in hoge mate aangerekend. Hij is een ’makkelijk slachtoffer’, zegt voorzitter Verbunt, die betoogt dat Zwamborn nu juist weer in zijn eigenlijke functie de lang haperende scouting nieuw leven heeft ingeblazen.

Toch wil Verbunt een technisch directeur aanstellen. Zijn diagnose luidt dat het verval is ingezet sinds het vertrek, begin deze eeuw, van trainer Co Adriaanse en diens technisch directeur Martin van Geel. De laatste werd opgevolgd door Barry Hulshoff. ,,Je kunt niet alles op één persoon afschuiven’’, zegt Verbunt. ,,Maar het is wel duidelijk dat het toen goed fout is gegaan.’’

AZ kon tal van spelers transfervrij overnemen, maar Verbunt kijkt ook verder terug. ,,We hebben hier Overmars gehad, Stam, Konterman, Hyypiü, Kolkka, Galasek, Ramzi – vooral omdat Willem II altijd net even slimmer was. Daar is al drie, vier jaar geen sprake van. Ook daarom zie ik dit als een overgangsjaar en ik vind dat geen vies woord als een groot deel van de selectie en de technische staf is vervangen.’’

Trainer Van Wijk recht opnieuw de rug. ,,Wie mij kent weet dat ik de handdoek niet zal werpen. Dat kan ik ook niet: ik heb vrouw en kinderen. Ik blijf strijden.’’