Productie in de zorg

Na lezing van de Verdieping van zaterdag bekruipt mij het gevoel dat de tweedeling tussen managers-beleidsmakers en de werkvloer nog veel groter is dan steeds wordt gesuggereerd. Zo las ik over twee gemotiveerde verpleegkundigen die geen kans meer zien om hun vak zo uit te oefenen als hen voor ogen staat. Met name het begrip `productie maken` in de zorg heeft ertoe geleid dat ze niet meer over de tijd beschikken voor de zorg zelf. En zij durven daar de conclusie uit te trekken dat ze dit niet meer zo willen. Maar hoevelen zijn er niet die om allerlei redenen (angst voor verlies aan inkomen, maatschappelijke consequenties, onzekerheid over hun toekomst of leeftijd) die keuze niet durven of kunnen maken?

Dat de centrale sturing in de marktwerking zou moeten worden opgeheven is een gotspe. Immers: de sturing is alleen maar verlegd van de overheid naar de zorgverzekeraars.

Zelf ook werker in het veld ondervind ik de toenemende druk daarvan iedere dag. Waar je van de overheid nog een zekere sturing in het algemeen belang mag verwachten, is dat zeker niet de eerste prioriteit van een zorgverzekeraar. Weliswaar leveren ze nu nog het gevecht om de verzekerden, maar binnen afzienbare tijd is hun reserve zo ingeteerd dat zij zullen komen tot hun kerntaak: het gevecht om de centen.

En dat zullen ze doen op basis van andere criteria dan die zorgverleners gewend zijn te hanteren of die de overheid voor ogen stond, maar ja, zij hebben de taak van de overheid doorgeschoven gekregen! Eén ding is duidelijk: dat kan alleen maar door verschraling van een al lang verschraalde zorg.