De kunst van het keren

In het artikel over de verloskundige omkeringskunsten van Riet van Baaren-Frijling in Trouw van 3 januari krijgt een `door de wol geverfde` vrouw eens goed de aandacht.

Als zwangerschapsdocente vanuit de fysiotherapie, zijn er meerdere keren vrouwen uit mijn groep waarvan de baby in stuit lag onder haar ferme handen geweest. Sommigen kregen blauwe plekken na enkele dagen en de meesten voelden zich pijnlijk beurs van binnen. Wat zal de baby hiervan gevoeld hebben? Helaas is er geen omkering gelukt bij de vrouwen uit mijn zwangerschapscursus.

Nu ik zo`n tien jaar werk als haptonomische zwangerschapsbegeleider, waarbij je werkt aan het opbouwen van contact met de nog ongeboren baby, zowel door de moeder als door de vader, en waar het gaat om het welbevinden van moeder en kind en om het kindje te laten voelen dat het welkom is, merk ik dat hierbij het kindje soms ook draait vanuit stuitligging maar dan alleen als er ruimte geschapen is mede door een diepe haptonomische ontspanning. Hierbij gaan we uit van wat het kindje wil. Als het kindje niet wil, gaan we ervan uit dat het beter in stuit ligt. Ook dan kan er door een diepe haptonomische gevoelsontspanning ruimte in het weefsel van de bekkenbodem komen waardoor een normale bevalling voor een in stuitliggende baby toch mogelijk is.