Scandinavisch model

Fijn dat Trouw woensdag eens aandacht schonk aan de keerzijde van de Scandinavische manier om werk en zorg te combineren. In een uitgebreid artikel wordt ingegaan op de stress (voornamelijk bij moeders) door het fulltime werken van beide partners en een fulltime kinderopvang in de vorm van crèche, school en buitenschoolse opvang.

Het verbaast me dat Nederlandse politieke partijen dat Scandinavische model zo bejubelen. Iedereen kan toch kan rekenen. Dus is het toch eenvoudig te constateren dat een stel met kinderen dat 80 uur per week werkt (exclusief reistijd) zwaarder belast wordt dan bij 64 uur. Natuurlijk valt er in Nederland bij het combineren van werk en privé veel te verbeteren, maar laten we onze zegeningen tellen.

Dat parttime (of bijna fulltime) werken wijdverspreid is, en ook onder mannen geen zeldzaamheid meer, is waardevol. Fulltime werken voor beide partners lijkt me dan ook een horrorscenario en zal in Nederland eerder tot minder dan tot meer arbeidsparticipatie leiden, omdat mensen de druk niet meer aankunnen. Of het zal ertoe leiden dat mensen kiezen voor carrière in plaats van kinderen. Juist parttime werken maakt de combinatie van werken en kinderen mogelijk.

Ten slotte zou er bij de discussie over werk en zorg ook wel eens aandacht aan het belang van kinderen mogen worden besteed. De discussie, in politiek en media, wordt louter vanuit een arbeidsmarktperspectief gevoerd, alsof het belang van kinderen er niet toe doet en mensen louter productiekapitaal zijn.