Quo vadis, katholieke kerk?

Een goedwillend, meelevend parochiebestuur in Den Bosch wordt heengezonden vanwege een conflict met de pastoor die niet van wijken wil weten. Een doodzieke, nu gelukkig uit zijn lijden verloste man in Italië krijgt geen katholieke begrafenis. De bijna-aartsbisschop van Warschau blijkt een informant van de Poolse geheime dienst te zijn geweest. Duizenden mensen in Afrika sterven aan aids, omdat ze geen voorbehoedmiddelen mogen gebruiken van Benedictus XVI en zijn adviseurs.

Quo vadis, geliefde katholieke kerk van mijn jeugd? Is het om dergelijke voorvallen dat ik je enkele jaren geleden verlaten heb? Ondubbelzinnig luidt het antwoord op die vraag: ja. Ik houd nog steeds van je rituelen, je warmte en de geborgenheid die je me verschafte. Maar ik kan je onoprechte, harde en liefdeloze gedrag ten opzichte van veel mensen niet meer verdragen. Homoseksuelen mogen van jou niet gelukkig met elkaar zijn. Gescheiden mensen mogen niet meer binnen jouw muren met een nieuwe liefde hun band vieren. Zelfs de doden zijn niet meer zeker van een waardig afscheid.

De weg die jij ging is niet meer de mijne, hoezeer me dat ook spijt en pijn doet. Maar alles is beter dan geschopt, geslagen, vernederd te worden door de steeds hartelozer moederkerk. Ik ga mijn eigen weg.