Kerstholt komt in buurt van top

De Aziatische topschaatsers lijken in shorttrack onbereikbaar. Niels Kerstholt is ervan overtuigd dat hij de kloof kan dichten.

Sterker worden als schaatser heeft zo zijn nadelen, als we Niels Kerstholt mogen geloven. „Het afgelopen jaar is mijn kont anderhalf keer zo groot geworden. Vind dan nog maar eens een passende spijkerbroek.”

De spieren van zitvlak en bovenbenen zijn voor schaatsers de voornaamste krachtbronnen. Bij de 24-jarige Kerstholt zijn die bundels nog volop in ontwikkeling. Maar hij heeft nog een heel rijtje factoren welke hij ook moet vervolmaken.

Dat is maar goed ook. De eigenzinnige schaatser die sinds zijn dertiende verslaafd is aan shorttrack, had zich voor dit jaar ten doel gesteld al zijn Europese concurrenten te verslaan. Tijdens de World Cup in Heerenveen werd de nummers zes van de vorige EK tot tweemaal toe dwarsgezeten door de Europees kampioen Nicola Rodigari. Zijn troost is dat hij de Italiaan wel op de hielen zit.

Op de 1500 meter eindigde Kerstholt als zevende, waarmee hij na vijf Aziaten en een Amerikaan de beste Europeaan was. Op de 1000 meter verwees Rodigari hem vrijdag op éénduizendste van een seconde naar de herkansing. Die extra race brak hem gistermiddag op. In de kwartfinale ontbrak het hem aan kracht om Rodigari alsnog te verslaan.

„Ik rijd dit jaar een niveau hoger, dan zit je ook een energieniveau hoger. Als ik veel wedstrijden heb gereden, schiet ik daarin nog te kort. Ik had gedacht vandaag revanche op Rodigari te kunnen nemen. Maar ja, hij is nog wel de Europees kampioen. Toch weet ik dat ik hem kan hebben.”

Kerstholt trekt op zijn weg naar perfectie al jaren zijn eigen plan. Toen hij na de Olympische Winterspelen van 2006 vaststelde dat het niveau van de nationale selectie voor hem te laag was, zocht hij zijn heil bij de Belgen. Dat was een kostbare zaak, zijn reizen en een trainingskamp in Canada moest hij zelf betalen.

Afgelopen zomer trainde hij vier maanden in Los Angeles, bij de Nederlandse trainster Wilma Boomstra. Zij bracht al veel Amerikanen naar de top. „Wilde ik de afstand tussen mij en de toprijders uit Azië kleiner maken, dan moest ik eerst iets aan mijn techniek doen. Ik ben er wat dat betreft nog niet, maar kom wel in de buurt.”

Kerstholt is geen A-sporter. In Los Angeles, waar hij de Amerikaanse tweevoudig olympisch kampioen Apolo Ohno op televisie ook Dancing with the Stars zag winnen, moest hij voor elke training twintig dollar afrekenen.

„Ik heb een studiebeurs, ik krijg 175 euro per week voor mijn B-status van NOC-NSF en heb goede kennissen die mijn pot af toe spekken. Zo sprokkel ik mijn geld bijeen.”

Wie de katachtig rijdende Zuid-Koreaan Ahn over het ijs ziet gaan, weet waar het bij Kerstholt vroeger aan schortte. De Nederlander heeft zijn rijstijl drastisch moeten aanpassen, om enigszins bij de Aziaat in de buurt te komen. Ahn reed gisteren in Heerenveen een wereldrecord op de 1000 meter.

Ook Kerstholt is veel dieper gaan zitten, door de schouders omlaag te brengen, het bekken te kantelen en de knieën verder naar voren te brengen. „Daardoor laat je de zwaartekracht, je vliegende kracht meer het werk doen. In die diepe hoeken zitten vergt veel energie. Maar het lévert ook weer energie op. Ik kan veel meer ontspannen schaatsen.”

„Toch zie je in de laatste race dat als ik vermoeid raak, ik terugval op mijn oude techniek. Uiteindelijk zou het zo moeten zijn, dat ik helemaal kapot ben en toch in die houding blijft zitten. Maar als je tien jaar lang in een bepaalde houding heb gereden, verander je dat niet zomaar.”