Op Vlieland

Is er nog leven mogelijk zonder internet? Het is geen vraag waar je dagelijks mee bezig bent, tot je op een eiland terechtkomt zonder toegang tot het wereldwijde web.

Dat eiland was in mijn geval niet Futuna in de Grote Oceaan of een ander exotisch oord. Nee, op het prachtige Vlieland kun je ook behoorlijk geïsoleerd raken, zo merkte ik vorige week tijdens een korte trip naar de Wadden.

Vlieland in december is sowieso niet de meest dynamische plek van Nederland. Het grootste hotel van het eiland is eventjes gesloten en ook in de meeste vakantiehuisjes brandt ’s avonds geen licht. Op de veerboot vanuit Harlingen is het zo rustig dat zelfs de traditie van het rondbrengen van patat en broodjes tijdelijk is opgeschort.

Maar goed, dat is natuurlijk ook een beetje de bedoeling op Vlieland, waar het onthaasten haast vanzelf over je komt zodra je de hoofdstraat van het enige dorp binnenloopt. Dat auto’s niet of nauwelijks worden toegelaten, helpt daarbij aanzienlijk. Naar Vlieland ga je niet voor het bruisende nachtleven, naar Vlieland ga je om te wandelen, te fietsen of voor het strand.

Prima dus eigenlijk dat ik mijn meegebrachte laptop niet bleek te kunnen gebruiken in het appartement dat wij hadden gehuurd. Dat wil zeggen: wel de laptop, maar niet de UMTS-kaart die mij daar normaal gesproken overal – van de trein tot in de tram – bij helpt. Tot zover ik daarmee op het net kwam, duurde dat hooguit enkele minuten. Kennelijk, zo concludeerde ik, was het de bedoeling van hogere machten dat ik mij een aantal dagen op geen enkele wijze met mijn werk bezig zou kunnen houden. Of zelfs maar in de verleiding zou kunnen komen. Best een goed idee, zo op z’n tijd.

Voor de zekerheid natuurlijk nog wel even bij de VVV geïnformeerd of er geen internetcafé op het eiland te vinden was. Ja, dat bleek er te zijn, maar het winkeltje in kwestie was de betreffende week toevallig dicht. En oh ja, in de bibliotheek kon je ook terecht, maar dan slechts anderhalf uur. En pas de volgende middag.

Geen probleem allemaal, tot het moment daar was gekomen dat de eerste echte storm opstak van deze maand. En rederij Doeksen, het bedrijf achter de veerdienst tussen Harlingen en Vlieland, besloot dat het te gevaarlijk was om nog boten te laten varen. In ieder geval op de tijd die wij in gedachten hadden. Plotseling bevonden we ons écht in een isolement, niet alleen cybertechnisch maar ook fysiek.

Wat moet je dan anno 2007 zonder internetaansluiting als je wilt weten op welke momenten je mogelijk wél van het eiland kunt komen? Je belt met je mobiele telefoon naar het 0900-nummer van Doeksen. Maar als je daar op gezag van een automatische vrouwenstem laat weten dat je de afvaartijden wilt weten, dan krijg je daar uitsluitend de tarieven te horen en word je verder doorverwezen naar de website. Waarop je dan familie aan wal moet bellen met de vraag of zij op de site willen kijken.

Dat gebeurt mij tegenwoordig wel vaker: dat ik merk dat het internet, dat zo ontzaggelijk veel informatie heeft ontsloten, de wereld op een bepaalde manier ook kleiner maakt. Niet alleen voor oudere mensen zonder computer, maar ook voor iemand die toevallig op een winters eiland terechtkomt.

Leven zonder internet? Het kan vast wel. Maar leuk is het volgens mij niet.