Monument

Er zijn van die producten die al bestaan sinds je je het kunt herinneren. Het zijn kleine ankers in je leven, monumenten in de tijd, die je het gevoel geven dat er zoiets bestaat als vertrouwde continuïteit.

Veel producten of diensten zijn de laatste jaren onherkenbaar veranderd, niet omdat ze niet goed waren, maar vanwege de onstuitbare vernieuwingsdrift van managers.

Zo is de oude, vertrouwde woningbouwvereniging waarvan ik al bijna veertig jaar lid ben en waarvan de naam al een slordige tachtig jaar hetzelfde was, in de afgelopen tien jaar liefst vier keer veranderd.

Maar in mijn keukenkast staat altijd een flesje Brasso, een koperpoetsmiddel dat er na vijftig jaar, afgezien van een wat modernere sluitdop, nog steeds hetzelfde uitziet – een ankertje in de tijd, net als het Lola-borsteltje ernaast.

Misschien wel het beroemdste product dat er al sinds de jaren twintig hetzelfde uitziet én hetzelfde smaakt, is Coca- Cola. De vraag is alleen: hoe maak je reclame voor zo’n oud merk dat niet is veranderd, zonder dat het vervelend wordt?

Wat dat betreft scoren de reclamejongens van de Coca-Cola Company al generaties lang zeer hoog, en dat is af te zien aan het feit dat er haast geen uithoek op deze wereld denkbaar is waar het bruine drankje niet verkrijgbaar is.

Het nieuwste wapenfeit van de Coca-Cola-reclame is de spot die sinds kort in de bioscopen en op tv vertoond wordt. Een prachtige animatiefilm waar Walt Disney jaloers op zou zijn. Een monument van visueel genoegen, gemaakt met de modernste computertechnieken, waarin vreemde wezentjes een product maken dat na tachtig jaar nog steeds stáát als een monument: een flesje Cola.