’Ons bloedige land is nu een labyrint zonder uitgang’

Ook bij Irakezen die zich verheugen over de dood van Saddam Hoessein, overheerst zorg over de toekomst van het land.

„Saddam was een duivelse man, maar in plaats dat de nieuwe leiders zich beter gedragen en een boodschap van menselijkheid sturen, sturen ze deze foto’s vol wraak en wreedheid.”

’Nada’, een Iraakse arts van midden dertig, reageert geschokt op de beelden van de executie van Saddam Hoessein. Ze woont sinds kort in Zweden, maar haar familie, die zowel uit soennieten als sjiieten bestaat, is nog altijd in Bagdad.

Ze schaamt zich voor haar ’bloedige land’. „We hadden groter moeten zijn dan onze haat en onze woede. Irak is een labyrint zonder uitgang geworden.”

In de Iraakse hoofdstad zijn de reacties op de dood van Saddam wisselend. In sjiitische wijken wordt er hier en daar met vreugde gereageerd.

„Ik vind ook dat Saddam de dood verdiende, maar het had niet aan het begin van het offerfeest mogen gebeuren,” zegt Loeay, een sjiiet die hoofd is van een beveiligingsdienst.

„Eigenlijk ben ik eerder bedroefd dan blij, want sjiieten en soennieten vermoorden elkaar in Bagdad en het wordt elke dag erger.”

Gematigde soennitische politici maken zich vooral zorgen over de gevolgen voor het politieke proces dat soennieten en sjiieten zou moeten verzoenen. Alla’a Makki, prominent lid van de Iraakse Islamitische Partij, noemt het een politieke vergissing waardoor veel verloren gaat.

De Iraakse journalist Ghait Abdul-Ahad was samen met twee soennitische opstandelingen in Bagdad toen het nieuws kwam. De een, een aanhanger van Saddam, weigerde aanvankelijk te geloven dat de leider dood is. De ander zei dat zijn einde geen rol zou spelen. „De strijd wordt geleid door islamisten. Wij hielden niet van Saddam.”