Geen roddel te bekennen

Amerikaanse beroemdheden sidderen wanneer Kitty Kelley haar giftige pen slijpt om een biografie van hen te maken. Maar Kelley’s nieuwste doelwit, Oprah Winfrey, hoeft tot nu weinig pijnlijke onthullingen te vrezen.

De 65-jarige bestsellerauteur interviewt al twee maanden mensen die de koningin van de Amerikaanse talkshow in haar mindere jaren hebben gekend. Tot nu toe stelt Kelley niet één gemene roddel opgetekend te hebben. „Tot zover zie ik helemaal niets negatiefs over deze vrouw. Ik denk dat ze een echt voorbeeld voor mensen is.”

Haar boek over wat Kelley „de meest machtige vrouw in [de Amerikaanse] samenleving noemt” wordt een werk over „hoop en belofte en moed. Volgens mij zijn dat de waarden waarin Oprah zelfs sterk in gelooft en waarin zij haar publiek aanmoedigt te geloven.”

Mooi gesproken, maar enig scepsis is echt op zijn plaats. Tot nu heeft Kelley alleen maar biografieën gepubliceerd, waarin ze valse geruchten, achterklap en journalistiek spitwerk zo ingenieus door elkaar broddelt, dat ze nog nooit met succes voor de rechter is gedaagd, maar wel steevast de bestsellerlijsten aanvoert. Lofzangen zijn niet Kelley’s forte.

De vroegere first lady Jackie Kennedy vond het niet prettig te lezen dat ze elektroshocks gekregen had tegen een depressie. Frank Sinatra was woest toen Kelley hem neerzette als een ploert en een vrouwenhater, die beste maatjes met de maffia was. President Bush zou ooit cocaïne gesnoven hebben op het presidentiële buitenverblijf. Al deze personen weigerden Kelley te woord te staan voor haar boeken. Ook Oprah zal dat niet doen, maar dat schrikt de auteur beslist niet af.

Het duurt nog drie jaar voordat Kelley’s nieuwe werk van de persen rolt, maar sommigen in Hollywood kunnen nu al niet wachten om te lezen of Oprah het nu wel of niet doet met haar ’beste vriendin’ Gayle King. Alsof ik niet eerlijk zou durven zeggen dat ik lesbisch ben, riep Oprah in het verleden lacherig over die verhalen. Kelley laat zich absoluut niet met zulke kluitjes in het riet sturen.

Sommige showbizzkenners denken dat er weinig te halen valt voor haar, omdat Oprah in haar shows al zoveel pijnlijke details uit haar verleden heeft opgediept. Zo vertelde ze dat zij als negenjarige verkracht is door een familielid, als 14-jarige een zoon kreeg, die jong stierf en dat ze als twintiger crack gebruikte en vree met een drugsgebruiker.

Waar vuur is, moet je veel meer rook kunnen zien, leek tot nog toe Kelley’s motto. Die zal dan ook nog veel ’nieuw’ licht laten schijnen op zulke feiten en op Oprahs jeugd als straatarm mijnwerkerskind in het nog gesegregeerde Mississippi en haar relatie met een getrouwde man.

De biografe heeft vast al uitgebreid gesproken met Oprahs oud-minnaar Randolph Cook. Die probeerde haar in 1997 in een rechtszaak tevergeefs twintig miljoen dollar lichter te maken. De presentatrice zou haar invloed gebruikt te hebben om een ’onthullend’ boek van Cook te blokkeren. Iets over seks en drugs, maar wat precies bleef onduidelijk. Op zulk echt of vermeend oud zeer is Kelley verzot.

Oprah blijft intussen druk bezig met goed doen. Eerder deze week opende ze omringd door Amerikaanse sterren haar eigen Leiderschap Academie in Zuid-Afrika. Daar kunnen 150 meisjes uit arme families toponderwijs krijgen. De benodigde veertig miljoen dollar betaalde Oprah helemaal zelf. Vorig maand kondigde ze aan twee realityshows te maken, waarin goed doen en mensen helpen centraal staan.

Prachtig materiaal voor Kelley als ze daadwerkelijk een verhaal over hoop wil schrijven. Maar die zal vast ook optekenen hoe ’vriendin’ Gayle King in Zuid-Afrika geen seconde van Oprah’s zijde week en suggereerde dat Oprahs interesse voor deze meiden voortkomt uit haar nooit echt vervulde moederwens. Daar zit een verhaal in.

En waarom trok de Zuid-Afrikaanse regering zich plotseling stilletjes uit de Academie terug? Vonden ze Oprahs plannen te protserig? Of waren ze ontstemd omdat die wil dat studentes zich op aids laten testen? Klopt het dat Oprah zelf servies en linnengoed voor de school uitkoos en stapelbedden testte?

Een auteur met een scherpe pen en wat Freud in zijn bagage kan daar iets heel vileins van maken.