Zonbestemming

Tijdens de extra lange kerstvakantie nog Texel gedaan met zijn enorme zand- en voedselbanken, maar wat doen we de rest van het jaar? Hoe plannen we de februarivakantie (geen sneeuw in de bergen), de tulpvakantie van eind april (al bloeien die tulpen al tijdens de februarivakantie), de snikhete pinkstervakantie, de drijfnatte zomervakantie en de ook al ras naderende, indiaans-warme herfstvakantie?

Ja, we leven in een begenadigd land. Ik geloof niet dat men elders onder zoveel vakantiedagen en vakantiegeld wordt bedolven, maar dat wil niet zeggen dat het eenvoudig is om die weelde te dragen.

Want wat doe je met al die opgelegde werkeloosheid? Je kan natuurlijk gewoon thuis blijven, maar dat betekent: klussen. En intussen moet je ook nog de kinderen amuseren. Dan maar liever, al was het maar uit lamlendigheid, op reis. Maar waar naar toe? Ik begin hier niet eens aan een opsomming van al die plaatsen waar we al geweest zijn, vaak meer dan eens, plaatsen die mooi waren, maar duur, of niet duur, maar lelijk en stom, waar het eten vreselijk was of de mensen, of het was juist heel lekker maar vergeven van de muggen, enzovoorts, enzovoorts. U kent ze wel, de vakantielitanieën: kleingeestige verslagen van nauwelijks in hun gastland geïnteresseerde toeristen. We kunnen overal naar toe reizen maar weten van onze reisdoelen uiteindelijk niet veel meer dan dat er een handig minikluisje in ons appartement zat. Deed zelf een keer Turkije all inclusive – dat is een week met een polsbandje vastgeklonken zitten aan een buffettafel.

Mijn excuses voor dit cultuurpessimistisch gemopper, maar ik was zojuist op de Vakantiebeurs en kwam er met twaalf kilo aan moddervette, hoogglanzende reisgidsen vandaan, waarin met hectoliters tegelijk de kleur azuurblauw is geperst en gedrukt, want overal schijnt de zon boven baaien en baden en voor het overige is er meer aandacht voor faciliteiten (huisdieren welkom) dan voor landenkennis. Er is een halve hal gewijd aan ’zonbestemmingen’ – een mooi begrip dat staat voor ons eendimensionale verlangen naar hete zanderige kuststroken. Hier kun je inderdaad volhouden dat het moderne massatoerisme je horizon verbreedt.

Voor nieuwsgierigheid die verder reikt dan de vraag of de handdoeken dagelijks verschoond worden, moet je zijn bij reisorganisaties als Djoser, Koning Aap of Baobab, want dan ga je op zoek naar ’beleving en authenticiteit’. Slapen bij de inheemse bevolking, in primitieve tenten of wildernishutten, maar daar betaal je dan ook voor. Want luxe en verveling, dat zijn massagoederen geworden, ontbering en avontuur daarentegen dragen het zegel van de ware exclusiviteit. Zonbestemmingen, daar gruwen ze hier van. Ze bieden al reizen aan voor Rusland, China en Mongolië – op 1 augustus 2008. Dan is daar – heel exclusief – de totale zonsverduistering te zien.