Oranje kan weer niet overtuigen

Het op voorhand niet bijster opwindende interlandjaar 2007, op papier dan, werd gisteravond geopend met een niet voor het eerst grotendeels ondoorgrondelijke oefening. Flatteuze cijfers konden zorgwekkende aspecten voor Oranje niet verhullen.

In de holle Arena werd Rusland met 4-1 verslagen dankzij enkele oplevingen in de tweede helft. Maar voordien had het door tal van blessures gedecimeerde Oranje de nodige ongerustheid opgeroepen voor de hervatting van de EK-kwalificatiereeks eind volgende maand, als in elk geval de kernkrachten Ooijer en Van Persie nog moeten worden gemist.

Met een oefenwedstrijd tegen Zwitserland in augustus staan voor Oranje in 2007 de acht resterende kwalificatieduels op het programma. Nederland treft het, zo werd gisteren maar weer eens bevestigd, met een zwak bezette groep waarin na vier wedstrijden de koppositie wordt ingenomen, voorlopig met Bulgarije en Roemenië nog in de nabijheid.

De verwachting is dat Oranje de weinig verheven concurrentie voor moet kunnen blijven, maar de aanvankelijk laagwaardige opvoering in de Arena gaf aan dat de broze ploeg mag hopen van al te veel tegenslag gevrijwaard te blijven. Met tien basisspelers, en later tal van invallers, voor wie de nationale competitie pas volgende maand aanvangt, stelden de Russen zich terughoudend en schuchter op. Hun coach Hiddink, die dezer dagen ernstiger zaken aan zijn hoofd heeft nu tegen hem als verdachte van belastingfraude een celstraf van tien maanden is geëist, kon (ook) weinig sportieve illusies koesteren.

Maar Oranje trok veelal doorzichtig en traag ten aanval, in een samenstelling – dat hielp ook niet bepaald – die door bondscoach Van Basten van enkele gekunstelde trekjes was voorzien. Verrassenderwijs trad de reserve Vennegoor of Hesselink voor het eerst als basisspeler aan. De Twent werd geflankeerd door niet één, de verwachte Van der Vaart, maar twee redelijk ongebonden vleugelspelers. Op links werd Kuijt na een doelloze exercitie halverwege afgelost door Babel, met de gedachten waarschijnlijk alweer bij de gewichtiger dingen was die hij op een bovendien eigenlijke positie bij zijn club Liverpool heeft te doen.

In de verdediging had Van Basten gekozen voor een allerminst ideale combinatie van twee linksbenige spelers in het centrum, Mathijsen en Bouma. Het ging erom te bekijken of de laatste een alternatief voor de geblesseerde Ooijer zou kunnen zijn. Dat kon niet of nauwelijks worden vastgesteld, in een duel waarin de defensie niet bovenmatig werd beproefd. Het was niettemin tekenend dat de Russen zich in de tweede helft vaker op de Nederlandse speelhelft waagden, en zowaar eenmaal opveerden, na een schot van Bistrov (2-1).

In dat stadium verweerde Bouma zich als één van de, in aantal toenemende, spelers die zich in Oranje met enige reserve laten bekijken. Met de HSV’ers Van der Vaart, De Jong en Mathijsen en ook Landzaat van Wigan Athletic leidt Bouma bij zijn club, Aston Villa, geen florerend bestaan en dat komt de nationale ploeg, en zeker de uitstraling ervan, bepaald niet ten goede. Het was geen toeval dat de avond enigszins werd opgefleurd door impulsen van ajacieden in vorm, de wisselspelers Babel (1-0) en Sneijder (2-0), waarna verdediger Mathijsen met een kopbal (3-1) en op de valreep Van der Vaart met een strafschop (4-1) doel troffen.

Maar Van Basten, die Mendes da Silva als invaller liet debuteren, was voordien al voldoende stof tot nadenken geboden. Als de avond dan toch iets leerde was het dat Oranje is gebaat bij een middenveld met Seedorf, één van de weinigen met rust aan de bal, én Sneijder. Maar voor het (defensieve) evenwicht is in dat geval een versteviging van de schakellinie noodzakelijk, en Van Basten zweert bij slechts drie middenvelders – in een systeem dat hij gisteren trouwens in andere opzichten danig uit het lood trok.