Er heeft iemand met me gebeden, verder niets

’Heer Jezus, wilt u Ammy genezen?’. Dat was alles, geen toverformule of zoiets. En toen was het alsof er hete lava door mijn lichaam stroomde, het begon in mijn voetzolen, precies op die plek waar ik de eerste verschijnselen van mijn ziekte had gevoeld. Ik was helemaal beter.”

Voormalig Multiple Sclerose (MS)-patiënte Ammy van Eerden (52) doet in Centraal Weekblad haar verhaal. Als dertiger en moeder van twee kleine kinderen kreeg ze lichamelijke klachten: eerst vermoeidheid, toen verlies van coördinatievermogen. Na een paar jaar en vele testen luidt de diagnose: MS.

Een vriendin nam Van Eerden mee naar een avond van de interkerkelijke charismatische vrouwenbeweging ’Woman’s Aglow’. Na de dienst liet ze voor zich bidden. Haar klachten verdwenen terstond. „De neuroloog zei dat hij wist dat het kon maar dat hij er geen verklaring voor had. Hij vond het ongrijpbaar.”

Ondanks ’een zekere schroom’ om over haar genezing te praten, werkte Van Eerden mee aan een tv-programma van de EO. „De MS-stichting was boos, ze vonden dat ik door mijn getuigenis mensen valse hoop gaf. Andere zieken vroegen me wie met mij had gebeden, wat er precies was gezegd, mensen wilden allerlei details weten. Maar ik kon daar niets over zeggen. Er heeft iemand met me gebeden en verder gebeurde er niets bijzonders. Ik zeg altijd dat gewoon bidden genoeg is. En dat God soeverein is, Híj geneest. Er is geen formule, er zijn geen rituelen. Stel je voor dat dat wel zo was, dan zou God alleen kunnen genezen wanneer mensen bepaalde dingen doen. Daar geloof ik niks van. (...) Heel erg vind ik het als mensen zeggen dat zieken die niet genezen worden op gebed, niet genoeg geloven. Vreselijk vind ik dat. Mijn vader is overleden aan kanker, ik heb mijn knieën blauw gebeden maar hij is wel overleden. Wij kunnen God niets voorschrijven.”

Bisdomblad De Sleutel, van het bisdom Roermond is goeddeels gewijd aan het veertigjarig priesterjubileum van bisschop Wiertz. De monseigneur verzorgt zelf een column in het periodiek. „Barmhartigheidszondag. Wat is dat nu weer, zult u zeggen!”, richt hij zich tot de lezers. Welnu, dat is de eerste zondag na Pasen, door de vorige paus nog uitgeroepen tot moment om stil te staan bij ’vergeving’. „Barmhartigheidszondag: zo gek nog niet!”, stelt Wiertz. „Steeds meer mensen ontdekken gelukkig ook in Nederland opnieuw het boetesacrament. In de zestiger jaren is het voor velen terecht gekomen op de rommelzolder van het rijke roomse leven. Hoe belangrijk is het niet als je bewust je leven doorlicht aan de hand van het evangelie. Je zonden benoemt, durft uit te spreken, rouwmoedig om vergeving vraagt.”

Op Barmhartigheidszondag, dit jaar op 30 maart, werd in Roermond niet alleen het veertigjarig priesterjubileum van bisschop Wiertz gevierd, maar ook het zilveren jubileum van hulpbisschop De Jong. Aan het slot van een feestelijke viering in de Sint Christoffelkathedraal waren de 1300 aanwezigen er getuige van dat de bisschop werd benoemd tot officier in de Orde van Oranje Nassau. Fanfare Sint Cornelius - Het Katoenen Dorp speelde het Wilhelmus. Vervolgens ging het door de stromende regen naar Theaterhotel De Oranjerie waar de feestelijke dag werd voortgezet met een, volgens De Sleutel, ’urenlange receptie’.

In Roermond bleef het nog lang onrustig.