Doorgaan heeft voor Sluiter geen zin meer

Raemon Sluiter neemt deze maand, uiteraard in Rotterdam, na twaalf jaar afscheid als proftennisser. Als bijnadertiger en nummer 171 van de wereld heeft doorgaan geen zin meer.

Raemon Sluiter heeft nog één kans om de ontbrekende ATP-titel op zijn erelijst te laten bijschrijven. Over twee weken neemt de 29-jarige tennisser afscheid tijdens het ABN Amro-toernooi in Rotterdam. In ’zijn’ Ahoy’ was Sluiter in 2003 nog één overwinning af van een titel. Hij verloor in de finale van de Wit-Rus Mirnyi, zoals hij later dat jaar in Amersfoort in de eindstrijd ten onder ging tegen de Chileen Massu. In 2000 moest hij in de finale in Amsterdam de winst laten aan de Zweed Gustafsson.

Het is geen toeval dat Sluiter zijn drie ATP-finales in eigen land haalde. De emotionele Rotterdammer was een publieksspeler en kon boven zichzelf uitgroeien door de steun van de toeschouwers. Sluiter dankte zijn populariteit aan de spontane en vrijblijvende manier waarop hij met zijn fans omging. Nooit te beroerd voor een handtekening, een grap, een foto of een drankje in de disco.

Sluiter plaatste zichzelf op een sportief voetstuk door zijn optreden in 2001 in het Davis Cup-toernooi. Als debutant hielp hij Nederland aan een plaats in de halve finales. Vanaf dat jaar werd zijn naam altijd in één adem genoemd met de Davis Cup. Ook al kon hij zijn status in het landentoernooi de laatste jaren niet meer waarmaken.

Vorig jaar vroeg Sluiter zich hardop af of hij zich nog wel beschikbaar moest stellen voor het Davis Cup-team. Tijdens het duel met Groot-Brittannië in Birmingham erkende hij dat hij zich niet op zijn gemak voelde in het team van bondscoach Jan Siemerink.

Sluiter miste Siemerinks voorganger Tjerk Bogtstra en de mensen met wie hij de voorgaande jaren in de ploeg had gezeten. Omringd door de aanwezige persmensen hield hij een emotioneel betoog, nog voordat hij Siemerink deelgenoot had gemaakt van zijn gevoelens.

De in 1996 begonnen profcarrière van Sluiter bevond zich toen al op een sterk hellend vlak. Hij hield zichzelf weliswaar voor dat ’het schilderij nog niet af was’, maar hij kreeg geen mooie streken meer op het doek.

In 2007 wist hij zich niet te kwalificeren voor een van de vier Grand Slams. In de afgelopen zes maanden waren de zeges van Sluiter op de vingers van één hand te tellen.

De verwachting was dat hij vorig jaar tijdens de Davis Cupwedstrijd tegen Portugal in Rotterdam al een punt achter zijn loopbaan zou zetten. Het einde komt nu een half jaar later in Ahoy’. Ook bij Sluiter is het besef gekomen dat zijn naam alleen nog maar om sentimentele redenen op het affiche staat. Zijn rol als entertainer is groter dan zijn rol als tennisser. Na zijn finale in het Rotterdamse sportpaleis in 2003 klom Sluiter naar de 46ste plaats op de wereldranglijst, zijn hoogste klassering ooit. Nu, als mondiale nummer 171, ziet hij ook in dat doorgaan geen zin meer heeft.